साहित्यपोस्ट
नेपाली भाषा र साहित्यको सम्पूर्ण पत्रिका

कविताः धर्तीको आयु

Chovar Blues Mobile Size
श्रवणकुमार ढुंगाना

तिनै तरङ्गहरूको एउटा स्थिर संयोजन
एउटा ढुंगो
पहरामा माटोमाथि वा माटोमुनि
दबिएर वा उन्मुक्त
शान्त स्थिर
वा चर्कदै उफ्रँदै
प्रकृति भनिएको छ
मृत ठानिएको छ
पुजिएको छ
कुल्चिइएको छ
र अर्को
छौ तिमी
तिनै तरङ्गहरूको एउटा अस्थिर संयोजन !
जुन दिन तिमीलाई
निम्छरो एउटा कण
अनि सर्व ‘ज्ञ’ सम्मको
एउटै तरङ्गपुञ्जबाट आविर्भावित अनन्त प्रकृतिसँग
एकाकारको आनन्दको अनुभूति हुनेछ
तिम्रा हृदयास्पर्शले पुलकित
आलिङ्गनले सिँचित
धर्तीको आयु
र तिम्रो आयु
एक युग अझै बढ्नेछ
अहिले त
धर्तीका खुसी भनूँ वा धर्तिका आँसु
सुस्तरी
समुन्द्र नपुग्दै
आत्महत्या गर्दै
बालुवाको च्यादर मुनि टाउको लुकाइरहेछन् ।

प्रतिक्रिया
Loading...