पोखराको हङ्कङ बजारमा एउटा सानो पसल छ । श्रीकृष्णको सस्तो पसल । पसलको अगाडिपट्टि एउटा टेबल छ । टेबलमा विभिन्न ट्याग लगाएर सामान राखिएको छ । श्रीकृष्ण पसलको कुनामा मोबाइल चलाउँदै चुपचाप बसिरहेको छ । एउटा फ्लेक्स प्रिन्टमा लेखिएको छ, “यहाँ विभिन्न सामान सस्तो मूल्यमा पाइन्छ ।” 

– पीडा दुःख कष्ट जम्मा दुई सय मात्र 

– शोक, व्यथा, क्लेश एक सय मात्र 

– आँशु, रोदन, चिन्ता, ग्लानि जम्मा पचास रुपियाँ मात्र 

– चिन्ता, उद्वेग, वितृष्णा, व्याकुलता तिरस्कार, घृणा सबै उनन्चास रुपियाँ मात्र 

यत्तिकैमा एउटी बत्तिसे महिला आइन् । उनले सरसरती आँखा डुलाइन् । छ्या कसले किन्छ, यस्ता सामान भन्दै उनी हाँस्दै अगाडि बढिन् । 

पालैपालो धेरै मानिस आए । सबैले सामानका ट्याग पढ्थे अनि हाँस्दै अगाडि बढ्थे । 

श्रीकृष्ण टोलाइरहेकै बेलामा कृतिका नाम बताउने एउटी लगभग चौध वर्षकी जस्ती देखिने बच्ची आइन् । उनले ओठ लेप्राउँदै भनिन्, “यस्ता सामान पनि कहिलेबाट बिक्री हुन थालेछन् फेरि ?”

मान्छेकै भिडबाट टाउको ठड्याउँदै कसैले व्यङ्ग्य गर्यो, “कस्तो पागल रहेछ, पीडा बिक्री हुने भए त सबैले बेच्थे नि !”

श्रीकृष्णले मनमनै सोचिरह्यो, “म त यी सबै बेच्न पाए हावामा उडेको बेलुन जस्तै हलुका हुन चाहन्छु । यो संसारमा त्यस्तो कोही रहेनछ, जसले अरूको पीडा किन्न चाहोस् ।”

साँझ पर्नै लाग्दा श्रीकृष्णले टेबुल भित्र हाल्यो र सबै कागज च्यातचुत पार्यो । उसले बिस्तारै भन्यो, “घटाभावे घटाभाव भनेको त्यसै होइन रहेछ । संसारमा सबैले सुख किन्न खोज्ने रहेछन् । दुःख त सबैसँग पर्याप्त छँदैछ । सस्तो हुँदैमा सबै सामान बिक्री हुन्छ भन्ने छैन ।”

घर जानै लाग्दा सडकको छेउमा एउटी बुढी आमा फलाक्दै थिइन्, “दुःख, पीडा बेचेर होइन भोगेर सकिने चिज हुन् ।”