त्यो गर्मीको साँझ, सुरज पर्खालको छेउमा उभिएर सुष्मालाई पर्खिरहेको थियो । सुष्मा उनको जीवनको महत्त्वपूर्ण हिस्सा बनिसकेकी थिइन् । उनीहरू दुवैजना साथीहरूको भीडबाट लुकीछिपी भेट्ने गर्दथे, किनभने उनीहरूको सम्बन्धलाई समाजले अझै स्वीकार गरेको थिएन ।

सुरजले आफ्नो मोबाइल खोलेर सुष्माको नामबाट आएको सन्देश हेर्न थाल्छ त्यहाँ लेखिएको थियो, “म आउँदैछु, त्यही पुरानो ठाउँमा पर्ख ल ।” सुरजको मुहारमा मीठो मुस्कान फैलियो । उनीहरूले यसरी लुकीछिपी भेट्न थालेको पनि धेरै महिना भइसकेको थियो ।

केही बेरमा, सुष्मा पर्खालको अर्को छेउबाट आएर सुरजको अगाडि उभिइन् । उनीहरू एकअर्कालाई नजिकबाट हेराहेर गरिरहे, उनीहरूको आँखामा अनौठो किसिमको चमक छाएको थियो । एकछिन पछि दुवै मुस्कुराउँदै एक आपसमा हराए ।

“कति दिन भइसक्यो हेर, म तिमीलाई भेट्न निकै पर्खेको थिएँ,” सुरजले भने ।

“मलाई पनि तिमीलाई भेट्न निकै मन लागिरहेको थियो,” सुष्माले जवाफ दिइन् ।

त्यसपछि उनीहरू पार्कको कुनामा गएर बसे, जहाँ फूलहरू फुलिरहेका थिए । वातावरण रमाइलो र शान्त थियो । उनीहरूले आपसमा कुराकानी गर्दै, आफ्नो भविष्यको सपनाहरू बाँड्दै बिताए । केही समयपछि उनीहरू एक आपसको आलिङ्गनमा बाँधिए । गोधुली साँझ झमक्क भइसकेको थियो । अचानक सुष्माको फोनमा घरबाट एउटा सन्देश आयो, जसले उनको अनुहारमा उदासी ल्यायो ।

“मेरो बुबा बिरामी हुनुहुन्छ, म तुरुन्तै जानुपर्छ,” उनले सुरजलाई भनिन् ।

सुरजले उनलाई बिदा गर्दै भन्यो, “सबै ठिक हुनेछ, तिमी नडराऊ । म तिम्रो लागि सधैं यहाँ छु ।”

तर त्यो बिदाई सुरज- सुष्माको लागि अन्तिम भयो ।

सुष्मा साँझ नै घर जाने बस चढिन् । घरकाले  उनको विवाहको व्यवस्था मिलाएर उनलाई बोलाइएको रहेछ । उनले बाध्यतामा परेर आफ्नो प्रेमलाई बिर्सनु पर्‍यो । घरको कुरा काट्न सकिनन् । उनको अचानक नै बिहे भयो  ।

यता सुरजको जीवनमा सुष्माको कमी कहिल्यै पूरा भएन । उनीहरूको प्रेमको यो अधुरो कहानीले दुवैको मनमा सदाको लागि एक गहिरो चोट छोड्यो । समयले उनीहरूलाई टाढा गर्‍यो, तर उनीहरूको यादहरू सधैं अजर र अमर रहिरहे ।