“छोरी भोकले रोइरहेकी छे । पुष्पा, तँ कसरी सुतिरहन सकेकी छेस् ?” भन्दै ९ महिने नातिनी  चेपेर आमा  छोरीको कोठाबाट बाहिरिइन् ।

“बिदाको दिन त हो, सुत्न दिनू न !” छोरी अर्ध निद्रामा बोली र कोल्टे फेरेर सुती ।

मध्यान्नको समय थियो  । ७० वर्ष  पुगेकी आमाले नातिनीलाई जाउलो पकाएर  खुवाइन् । नुहाइदिएर तेल घसिदिइन् । ऊ भुसुक्क  निदाई ।  मौका छोपेर खाना तयार गरिन् । छोरीलाई खान उठाइन् ।

म र पुष्पा एकै ठाउँमा काम गर्छौँ  । काम विशेषले म  दुई दिनदेखि  उसकोमा पाहुना बसेर सबै टुलुटुलु हेरिरहेको छु ।  उसले यसरी  आमालाई काममा जोतेको  मलाई मन परेको छैन तर कसैलाई केही भन्न सकिनँ । मनमा लाग्यो, “यो उनीहरूको घरको मामला हो । किन चासो राख्नु ?”

खाना खाएपछि म बिदा हुनु छ । मनमा एउटा खसखस र औडाहा जन्मिएको छ । पुष्पा बाहिर निस्केको अवसर मैले  आमालाई सोधेँ, “किन छोरीसँग यसरी हेपिएर बस्नु भएको ?”

उनले  भनिन्, “के छोरा के छोरी ? आमाको लागि सन्तान हुनु नै  गर्वको विषय हो ।  के को दुख हुनु र ?”

मैले तर्क गरेँ, “यो उमेर, रोगी शरीर,  मेसिनझैँ  घरको कामकाज  ! यो दुःख होइन र ?”

“घरको कामकाजले त मलाई झन् ऊर्जावान् बनाएको छ ।” उनले हाँस्दै भनिन् ।