“मलाई कति माया गर्छ्यौ ?” नेत्रप्रसादले सोधे ।

उनी मुसुक्क मुस्कुराइन् । नेत्रप्रसाद भावविह्वल भए ।

हो उनी साँच्चिकै सुन्दर थिइन् । अझ नेत्रप्रसादको लागि त अझ विशेष थिइन् । यसरी भेट्न पनि  दुईचार वर्ष नै कुर्नुपर्‍यो ।

“तिमीलाई मसँग हिंड्न कति रमाइलो भएको छ ?” नेत्र प्रसादजीका प्रश्नहरूले  निरन्तरता पाइरहेका थिए ।

हरेक प्रश्नको जवाफ उनी मुस्कानले दिन्थिन् ।

उनका पनि केही जिज्ञासा सोधाइहरू थिए तर नेत्रप्रसादले पनि हाँसेर जवाफ दिन्थे । यसरी नै चलिरहेको थियो उनीहरूको बिहानीको हिंडाइ । माछापुच्छ्रे सफा देखिएको थियो । लालुपातेको रंगले स्वर्गीय  आनन्द दिएको थियो । नेत्रप्रसादजीलाई भने सबैभन्दा सुन्दर उनको मुस्कान लागिरहेको थियो ।

“संसारका सबै मान्छेले बुझ्ने एउटै मात्र भाषा भएको भए नि हुने नि ।” मुस्कानले मात्र भावना साट्नु परेकोमा नेत्रप्रसादजीमा भाषागत विविधता देखेर अलिकति रिस पनि उठ्यो ।

शायद उनी पनि त्यस्तै सोच्दै थिइन् होला ।

“अब धेरै थाक्यौ होला नि है ?” नेत्रप्रसादजीले सोधे ।

बुझेर हो कसो हो उनी पनि त्यहीँ पसल बाहिरको बेन्चमा बसिन् ।

बाटो पारिको चियापसलमा उनीहरूको बारेमा कुरा गरेको सुनियो, “बिहे पछि तुरुन्तै अमेरिका गएका छोराबुहारी बल्ल अहिले आए, नेत्रप्रसाद बाले जतिसुकै बेला नातिनीलाई मात्र बोकेर हिंडेका छन् ।”