कविता : पानीको फोको

घामको सूक्ष्म किरणमा
झिलिमिली जीवनको संरचना बोकेर
हावा र पानीको जुधाइको कोमल स्पर्शमा
जन्मिन्छ पानीको सतहमा
अद्भुत आनन्द;
हराउँछ फेरि समयको अदृश्य गर्भमा
पानीको फोको।।

अपरिमेय कथा बोकेको क्षणभङ्गुर जीवन
क्षणमै देखाउँछ अस्तित्वको गहिरो दर्शन,
आकाशलाई अँगाल्ने अभिलाषा
धरतीमै बिलाउने नियतिको यथार्थ;
आफूलाई अड्याउन खोज्दाखोज्दै फुट्छ
पानीको फोको।।

विनम्र रहँदा झल्कन्छ ब्रह्मकमलको स्वरूप
जलतरङ्गको गतिसँगै बग्दै जाने अस्तित्वसँगै
गन्तव्यहीन यात्रामै रम्छ,
नाशलाई सन्निकट देखेर पनि निर्भय
लय–विलयको|
उत्पाद–क्षयको
एउटा सदाबहार स्रोत
पानीको फोको।।