साँचो बुद्धिमत्ता भनेको हतारमा निर्णय गर्नु होइन
गहिराइसम्म बुझ्ने धैर्य राख्नु हो ।
हामी धेरैजसो देखिएकै आधारमा धारणा बनाउँछौँ
तर वास्तविक शक्ति त नदेखिएको सत्यमै लुकेको हुन्छ ।
त्यसैले
थोरै समय दिऔँ कसैलाई होइन, बुझाइलाई ।
थोरै मौन बसौँ शब्दभन्दा गहिरो सत्य सुन्न ।
अरूको जीवनको एउटा पानालाई देखेर
पूरै पुस्तकको मूल्याङ्कन नगरौँ
किनकि हरेक पानामा पीडा, आशा र सङ्घर्षको अक्षर हुन्छ ।
निर्णय गर्न वा केही भन्नुअघि— पहिले बुझ्ने प्रयास गरौँ ।
किनकि हरेक मुस्कानको भित्री अर्थ हुन्छ
हरेक शब्दको पछाडि भावना लुकेको हुन्छ
र हरेक व्यवहारको छायाँमा एउटा अदृश्य सङ्घर्ष
एउटा नसुनिएको कथा बाँचेको हुन्छ ।
त्यसैले
सुन्न सिकौँ, बुझ्न समय दिऔँ
किनकि हरेक कथाको आफ्नै एउटा मौन अध्याय हुन्छ ।
र जब हामी बुझेर मात्र बोल्छौँ
तब हाम्रा शब्दले चोट होइन, उपचार दिन थाल्छन् ।
सहानुभूति सिकौँ
किनकि दया होइन, बुझाइ नै सबैभन्दा ठूलो शक्ति हो ।
बोल्नुअघि सोचौँ
किनकि शब्द एक पटक निस्किएपछि फर्किँदैनन् ।
मौनता कहिलेकाहीँ सबैभन्दा ठूलो उत्तर हुन्छ ।
अन्तत
हामीले दिने निर्णयले होइन
हामीले देखाउने मानवीयताले हाम्रो पहिचान बनाउँछ ।