ओसिएर झरेको छु—
साँघुरो मोडको एक्लो छायाँमा।

तिमी हिँड्यौ—
मेरो करको आवाज सुनिएन,
तिम्रो हतारमा म रुन भ्याइनँ।

म कुल्चिएको छु—
जसरी
झरीले थिच्छ पुरानो चिठ्ठी,
बाढीले बगाउँछ अधपढेको कविता,
पहिरोले छोप्छ नाम नभएको समाधि,
घामले डढाउँछ सहनशीलता।

म अब पात होइन —
चिरिएको आवाज हुँ,
अझै नबोलेको चिच्याहट।

दुनियाँ ?
चम्किलो जुत्ता हो —
जसलाई माटो थाहा छैन।

सोलुखुम्बु