वसन्तलाई एक फन्को मारेर
फेरि सधैँको वर्षझैँ यो वर्ष पनि
हुलाकीले जस्तो नयाँ–नयाँ खबर बोकेर
उमङ्गहरू, हर्ष र उल्लासका साथ खुसीका बुँदहरू
अञ्जुलीभरि भरेर
मेरो आँगनमा आइपुग्छौ तिमी ।

नयाँ बिहानीसँगै किताबका खाली पानाहरू
मेरो सामुन्ने छाडेर जान्छौ तिमी ।
मसँग खुसीको उत्सव मनाउन
वर्षदिन पछि बडो मुस्किलले केही पल
कलेजीभरि छपक्कै प्रेम भरेर आइपुग्छौ ।

तिमी आउने खबर पाएर धरा पनि पुलकित हुन्छ
धर्तीका फूलहरू रोमाञ्चित हुँदै
तँछाडमछाड गरी मुस्कुराइरहेका हुन्छन् ।
निलो गगन पनि तिम्रो प्रतीक्षामा
सेता–सेता भुवादार बादलका टुक्राहरू गाँसेर
तिमीलाई पर्खिरहेका हुन्छन् ।

तिम्रो स्वागतका लागि चारैतिर
सप्तरङ्गी इन्द्रेणी घडा भरेर उभिन्छन् ।
नदीनाला पनि तिमी आउने खबरले
वर्षदिन सम्म कता–कता अल्मलिएझैँ गरी
गन्तव्य भेट्न हतारो गर्दै बगिरहन्छन् ।
तिमी सबैलाई समयसँगै हिँड्न सिकाउँछौ ।

तर…
तर म भने किन उही पुरानो घडीमा अड्किरहेकी छु !
किन सक्दिनँ म तिमीजस्तै गरी
सबै कुरा चटक्क छाडेर अघि बढ्न !
किन हराइरहेछु यतिका वर्षसम्म आफैँभित्र !
किन अल्झिरहेछु बनावटी मुस्कानहरूमा !
किन भुलिरहेछु पुग्नुपर्ने गन्तव्य !

किन पुतली जस्तै होमिइरहेछु चम्किला बत्तीहरूमा !
किन म चेतना गुमाएको मानवसरी बाँचिरहेछु कसैको इसारामा !
मलाई पनि तिमीजस्तै समयसँगै हिँड्नु छ ।
मलाई भुलाउने, मलाई अल्झाउनेहरूलाई
चटक्क छोडेर एक जोर पखेटा फटफटाएर उचाइ नाप्नु छ ।

माथि–माथि निलो गगनमा बेफिक्रीसँग उडान भर्नु छ ।
यो पालि त मलाई पनि केही सिकाएर जानु
अर्को वसन्त पार गरेर तिमी मेरो दैलोमा आइपुग्दा
म पनि तिमीसँगै हिँड्नका लागि
तम्तयार भएर पर्खिरहनेछु ।

डिअर नयाँ वर्ष !
मलाई पनि आफ्नो पिठ्युँमा बोकेर नयाँ यात्रा गराउनु है !
नयाँ–नयाँ रङहरूले मेरो जीवन पोतिदिनु है !