लिच्छविकालीन आकाशमुनि मानदेवको संवत्सरले नयाँ पाइला चाल्दै थियो । बागमतीको किनारमा अवस्थित कार्यशालामा एउटा ढुङ्गासँगै कलाकार भद्रसेनको भाग्य ठोकिएर बसिरहेको थियो । राजाको आदेश स्पष्ट थियो— एउटा यस्तो ‘उमा-महेश्वर’ को मूर्ति बनोस्, जसमा शिवको ब्रह्माण्डीय वैराग्य र पार्वतीको देहको अनन्त लावण्यको एउटै बिन्दुमा मिलन होस् । तर भद्रसेनको चेतनाभित्र भने एउटा अर्को दृश्यले जरा गाडेको थियो ।
केही समयअघि मन्दिरको स्वर्ण झ्यालबाट उनले राजकुमारी रत्नप्रभालाई देखेका थिए । सुसारेहरूका बीचमा हिँडिरहँदा पनि उनका पाइलाले भुइँ टेकेजस्तो लाग्दैनथ्यो । उनको शरीरको वक्रता र रेशमी वस्त्रको लुकामारीले भद्रसेनको मनमा एउटा आदिम हुरी चलाएको थियो । त्यही क्षणदेखि भद्रसेनका रातहरू अनिदा थिए ।
कार्यशालाको चिसो भुइँमा बसेर उनले कालो शिलालाई सुम्सुम्याए । उनको हातमा रहेको फलामको छिनो आज गह्रौँ भइरहेको थियो । उनले ढुङ्गामा पहिलो चोट प्रहार गरे । छिनो र ढुङ्गा ठोकिएर निस्केको झिल्का उनको नसामा बगिरहेको रगतको रापभन्दा कम तातो थिएन । उनले आँखा चिम्ले । ढुङ्गाको भित्र रत्नप्रभाको सुडौल शरीर लुकेको छ जस्तो लाग्यो । उनले बिस्तारै ढुङ्गाको पत्र उप्काउन थाले, मानौँ उनी राजकुमारीको शरीरबाट एउटा-एउटा वस्त्र उतार्दै छन् ।
दिन बित्दै गए । भद्रसेन आफैँ पग्लिँदै गए तर ढुङ्गाले भने प्राण पाउँदै गयो । पार्वतीको कम्मरको घेरा र नाभीको गहिराइ कोर्दै गर्दा भद्रसेनको श्वासप्रश्वास तीव्र हुन्थ्यो । उनको निधारबाट पसिनाका थोपाहरू चुहिएर शिलाको वक्षस्थलमा खस्थे । त्यो केवल ढुङ्गाको काम थिएन । त्यो त एउटा पुरुषको अतृप्त यौन भोक र एउटा कलाकारको समर्पणको युद्ध थियो । जब उनी पार्वतीको स्तनको उभारलाई अन्तिम स्वरूप दिँदै थिए, उनले औँलाहरूमा एउटा अनौठो कम्पन महसुस गरे । उनलाई लाग्यो, उनले पत्थर छोइरहेका छैनन्, बरु रत्नप्रभाको तातो शरीरको स्पर्श लिइरहेका छन् । उनको यो मानसिक मैथुनले शिलालाई झन्-झन् जीवन्त र कामुक बनाउँदै लग्यो ।
अन्ततः त्यो दिन आयो, जब राजा र राजकुमारी रत्नप्रभा स्वयंले कार्यशालामा पदार्पण गरे । कार्यशालामा एक किसिमको भारी सन्नाटा थियो । भद्रसेनले काँपिरहेको हातले मूर्तिको पर्दा उघारे ।
मूर्ति देख्नेबित्तिकै सबैका आँखा तिरमिराए । त्यहाँ ढुङ्गा थिएन, त्यहाँ त कामकलाको एउटा उत्सव थियो । पार्वतीको अनुहारमा ठ्याक्कै रत्नप्रभाको त्यो मन्द र मादक मुस्कान थियो । उनको शरीरको बनावट यति यथार्थपरक थियो कि लाग्थ्यो, त्यो पत्थरले अहिले नै लामो सुस्केरा हाल्नेछ । रत्नप्रभाको नजर आफ्नो प्रतिमूर्तिमा ठोकिन पुग्यो । उनले आफ्नो शरीरको गोप्य वक्रताहरूलाई त्यो शिलामा छताछुल्ल देखिन् । उनलाई आफ्नो नग्नताको यस्तो पवित्र र कलात्मक उजागरले स्तब्ध बनायो ।
रत्नप्रभाले भद्रसेनलाई हेरिन् । भद्रसेनका आँखा राता थिए, अनुहार चाउरिएको थियो तर उनको दृष्टिमा एउटा यस्तो तृप्ति थियो, जुन कुनै प्रेमीले आफ्नो प्रेमिकाको काखमा मात्र प्राप्त गर्छ । त्यो क्षणमा कार्यशालाको हावामा एउटा अदृश्य कामवासनाको तरङ्ग फैलियो । राजकुमारीका गाला लाजले रक्तिम भए । उनले आफ्नो काँधमा रहेको रेशमी सललाई अझ कसिलो गरी बेरिन् । उनलाई महसुस भयो, भद्रसेनको छिनोले उनको छाला मात्र होइन, उनको हृदयको सबैभन्दा गोप्य पत्र समेत उप्काइदिएको छ । यो एउटा यस्तो मिलन थियो, जहाँ शरीर टाढै थिए तर आत्मा एकअर्कामा लीन भइसकेका थिए ।
भद्रसेनले बिस्तारै आफ्नो छिनो र हम्मर भुइँमा राखे । ती औजारहरू अब उनका लागि फलामका टुक्रा मात्र थिएनन्, ती त उनका भोक र आवेगका साक्षी थिए । उनको भित्र वर्षौंदेखि गुम्सिएको कामवासनाको आगो अब निभिसकेको थियो । उनले आफ्ना सारा चाहनालाई त्यो शीतल पत्थरमा विसर्जन गरिदिएका थिए ।
त्यस साँझ भद्रसेन मन्दिरको पेटीमा एक्लै बसे । अगाडि बागमती शान्त बगिरहेकी थिइन् । अब उनलाई न रत्नप्रभाको शरीरको तिर्खा थियो, न त कुनै नयाँ कला सिर्जना गर्ने उन्माद । एउटा महान् सिर्जनाले स्रष्टालाई सधैँका लागि रित्तो बनाइदिन्छ । उनी त्यही रित्तोपनको परमानन्दमा डुबेका थिए । बाहिर सुतिरहेको भूमिमा बतासले नयाँ कथाका बीज छर्दै थियो, तर भद्रसेनका लागि भने एउटा महाकाव्यको अन्त्य भइसकेको थियो ।