साहित्यिक कार्यक्रममा सहभागी हुन राम र श्याम सँगै जाँदै थिए । बाटोमा रामले श्यामलाई सोध्यो, “तिमीलाई लाग्दैन श्याम, आजकाल साहित्यिक कार्यक्रमहरू साहित्यभन्दा पनि राजनीतितर्फ बढी झुक्दै गएका छन् ?”
श्याम केहीबेर मौन रह्यो । अनि भन्यो, “मलाई पनि कहिलेकाहीँ त्यस्तै लाग्छ । कतिपय कार्यक्रममा सिर्जनाभन्दा व्यक्ति, विचारभन्दा गुट, र साहित्यभन्दा सम्बन्धको चर्चा बढी सुनिन्छ ।”
रामले थप्यो, “लेखकको लेखन कस्तो छ भन्दा पनि ऊ कुन समूहमा छ भन्ने कुराले महत्त्व पाउन थालेजस्तो देखिन्छ ।”
श्याम मुस्कुरायो ।
“तर सबै ठाउँमा त्यस्ता छैनन्, राम । अझै पनि धेरै साहित्यकारहरू सिर्जना र साहित्यकै सेवामा समर्पित छन् । केही छायाले सूर्यलाई ढाक्न सक्दैन ।”
कार्यक्रम स्थलमा पुग्दा दुवैले देखे—मञ्चमा साहित्यको चर्चा कम, आफ्ना-आफ्ना पक्षको प्रशंसा बढी भइरहेको थियो ।
रामले श्यामतिर हेर्दै भन्यो, “शायद मेरो प्रश्नको उत्तर आजको कार्यक्रमले नै दिइरहेको छ ।”
श्यामले टाउको हल्लायो र बिस्तारै भन्यो, “जब साहित्यभन्दा स्वार्थ ठूलो बन्न थाल्छ, त्यहाँ शब्दहरू त बाँच्छन्, तर साहित्य कमजोर बन्दै जान्छ ।”