“किन यति धेरै कराउँदैछौ, साथी ?” पुरानो बत्तीको खम्बाले छेउको फोहोर-डङ्गुरलाई सोध्यो ।
“म कराएको होइन,” डङ्गुरले गन्हाउँदै भन्यो, “मानिसहरूले फालेको लाज कराइरहेको हो ।”
बिहानीको कुहिरोमा शहर अलि-अलि ब्युँझिँदै थियो । सडकको छेउमा मास्क, प्लास्टिक र आधा चपाएका सपनाजस्ता रोटीका टुक्रा छरिएका थिए । चराहरू माथिबाट घुमिरहेका थिए तर तल ओर्लन डराइरहेका थिए ।
खम्बाले टोलतिर हेर्दै भन्यो, “हिजो यहाँ सफा सडक थियो, हैन ?”
डङ्गुर खित्का छाडेर हाँस्यो ।
“सफा ? यहाँ त मानिसहरूको आदत मात्रै बढेको छ- फाल्ने, दोष अरूलाई दिने र फेरि भाषण गर्ने ।”
त्यतिन्जेल एक सानो हावाको झोंका आयो । कागज उडायो, गन्ध हल्लायो ।
खम्बाले फेरि सोध्यो, “तिम्रो अन्त्य कहिले हुन्छ त ?”
डङ्गुर केही बेर चुप लाग्यो । अनि बिस्तारै भन्यो-
“जब मानिसहरूले फोहोर फाल्न छोड्छन्, तब म आफैँ हराउँछु ।”