आकाश आज चिच्याइरहेको छ
तारा होइन, आगोका बीउहरू वर्षिरहेका छन् ।
मानौँ, स्वर्गले आफ्नै सन्तानहरूलाई
धुवाँको कफिनमा सुताउन सिकाएको छ ।
मिसाइलहरू यी धातुका पागल चराहरू
मानवताको छाती चिर्दै
शान्तिको गीतलाई गोली हान्छन्
कस्तो विडम्बना !
“सुरक्षा” को नाममा सहरहरूलाई चिहान बनाइन्छ ।
तेहरानको रात, जुन पहिले कविताले सुसाउँदै थियो
आज विस्फोटको व्याकरणमा लेखिन्छ ।
तेलको गन्धले भरिएको हावा
मानौँ, पृथ्वीको रगत चुहिएको हो
कालो, चिसो, अनि मौन ।
ए इजरायल ! ए इरान !
तिमीहरू आकाशको मालिक बन्न खोज्दै छौ
तर बिर्सियौ आकाश कहिल्यै कसैको हुँदैन ।
यो त केवल आँसुहरू सङ्कलन गर्ने अदृश्य आँखा हो ।
ड्रोनहरू गुँजिन्छन् जस्तो कुनै अधुरो प्रार्थना
जसले भगवानलाई होइन, मृत्युलाई बोलाउँछ ।
बच्चाहरूको हाँसो अब बङ्करभित्र लुकेको छ
आमाहरूको माया सायरनको आवाजसँग डराउँछ ।
यो युद्ध होइन, यो मानवताको हत्या हो ।
तिमीहरू भन्छौ “विजय !”
तर कसको ?
जलेका घरहरूको ?
वा चुपचाप रोइरहेका आकाशहरूको ?
म भन्छु यदि शान्ति कमजोर हो भने
किन युद्ध यति डराउँछ एउटा कवितासँग ?
आऊ, मिसाइलहरूलाई शब्दले रोकिन देऊ
घृणालाई आलिङ्गनले हराऔँ
किनकि मानव हुनु सबैभन्दा ठुलो शक्ति हो
र युद्ध सबैभन्दा ठुलो हार ।