जब म
जीवनका अनन्त यात्राहरूमा थाकेर
आफ्नै मनलाई सोध्छु
"किन हरेक खुसीसँग एउटा अभाव जोडिएको हुन्छ ?"
त्यतिबेला
प्रकृतिले बिस्तारै मेरा प्रश्नहरूको उत्तर दिन थाल्छ ।
ऊ भन्छे
उखुलाई हेर
उसले आफ्ना नसानसामा मिठास बोकेर बाँचेको छ
तर आफ्नो वंश फैलाउने फल
उसको भागमा कहिल्यै परेन ।
सुनलाई हेर
उसको चमकले संसारको आँखालाई मोहित बनायो
तर एउटा फूलले पाएको सुगन्धको वरदान
उसले कहिल्यै पाएन ।
केरालाई हेर
उसले अरूलाई जीवन दिने फल दियो
तर आफ्नै अस्तित्वको बीउ
आफ्नै गर्भमा राख्न पाएन ।
मयूरलाई हेर
उसले इन्द्रेणीका सबै रङहरू ओढ्यो
तर जब ऊ बोल्छ
उसको स्वरले आफ्नै सौन्दर्यलाई पछ्याउन सक्दैन ।
त्यसपछि म
आकाशतिर हेर्छु ।
त्यहाँ चन्द्रमा छ
तर शीतलता छैन ।
समुद्र छ
असीम गहिराइ छ
तर एउटा थोपा पानी पनि पिउन योग्य छैन ।
रुख छ
सबैलाई छहारी दिन्छ
तर आफ्नै घामबाट कहिल्यै बच्न सक्दैन ।
अनि त्यही बेला
म बुझ्न थाल्छु
अपूर्णता कुनै अभिशाप होइन
यो त सृष्टिको सबैभन्दा सुन्दर नियम रहेछ ।
यदि फूलमा सुगन्ध पनि, अमरत्व पनि हुन्थ्यो
यदि मानिससँग इच्छा पनि हुन्थ्यो र सबै प्राप्ति पनि हुन्थ्यो
यदि सबै पूर्ण हुन्थे
त प्रेम समाप्त हुन्थ्यो
सङ्घर्ष समाप्त हुन्थ्यो
आशा समाप्त हुन्थ्यो ।
प्रिय जिन्दगी
अब म तेरो गुनासो गर्दिनँ ।
किनकि मैले बुझिसकेको छु
अभावले नै कृतज्ञ हुन सिकाउँछ
अश्रुले नै मुस्कानको मूल्य बुझाउँछ
हारले नै जितलाई अर्थ दिन्छ
र अपूर्णताले नै जीवनलाई सुन्दर बनाउँछ ।
त्यसैले
अब म पूर्णताको खोजी गर्दिनँ ।
म त केवल
जे छ, त्यसलाई प्रेम गरेर
जे छैन, त्यसलाई स्वीकार गरेर
हरेक अधुरोपनलाई अँगाल्दै
मुस्कुराउँदै बाँच्न चाहन्छु ।
किनकि...
पूर्ण भएर बाँच्नु ठूलो कुरा होइन
अपूर्ण भएर पनि मुस्कुराउन सक्नु नै
जीवनको सबैभन्दा ठूलो विजय हो ।