सुकेका ओठ
जिङ्रिङ्ङ कपाल
चाउरिएका अधर
चुपचाप–चुपचाप
उभिरहेछ ऊ एक गल्लीमा
एक लास बनी ।
एक प्याला पसिना घुटुक्क निल्दै
निरीह वास्तविकता भोग्दै
खुन लत्पतिएको कुर्कुचामा उभिएर
युगको प्रवेगसँगै हराएको
आफ्नो अधिकार सम्झिँदै
चुपचाप–चुपचाप
हेरिरहेछ ऊ युगको प्रसव
एक मूर्ति बनेर ।
सपनाको मलामी जाने तर्खरमा
सुत्केरी श्रीमतीको भोको मुहार हेर्दै
डेढ महिने रोइरहेको सन्तानको
रङ्गशाला थर्काउने क्वाँ…क्वाँ… सुन्दै
पीडाको भारीले थिल्थिलो भएर
चुपचाप–चुपचाप
समात्न ऊ विवश छ
आफ्नै घर भत्काउनेले दिएको
श्रमिक दिवसको शुभकामना स्वरूप
एक गुलाफ समात्न ।