यी चार भित्ताको घेराभित्र म मात्र छैन
यहाँ तिमीले छोडेर गएका हजारौँ पदचाप छन् ।
यो कोठा, जुन कहिले हाम्रा हाँसोले गुञ्जन्थ्यो
अहिले मेरो मौनताको एक्लो साक्षी बनेको छ ।
समयको गति कति निर्दयी हुँदो रहेछ
हिजोसम्म ‘हामी’ थियौँ, आज ‘म’ मात्रै छु ।
टेबलमा राखिएको त्यो घडीको टिक–टिकले
हरेक पल तिम्रो अभावको गणना गरिरहन्छ ।
झ्यालको एउटा सानो कुनाबाट बाहिर हेर्छु
संसार आफ्नै धुनमा रमाइरहेको देख्छु ।
तर यो कोठाभित्रको हावा अझै भारी छ
मानौँ तिम्रा सुगन्धहरू अझै कतै जीवित छन् ।
मैले यो बन्द कोठामा आफैँलाई लुकाएको छु
यादहरूबाट भाग्न खोज्दा झन् यादमै डुबेको छु ।
भित्तामा झुन्डिइएका तस्बिरहरू बोल्न खोज्छन्
ती पलहरू सम्झाउँदै मलाई गिज्याउन खोज्छन् ।
हाम्रो त्यो लामो यात्रा, त्यो प्रेमको दाबी
अहिले यी चार भित्तामा कैद भएर बसेको छ ।
तिमीले त सजिलै मोड्यौ होला आफ्नो बाटो
म भने यही समयको एउटा बिन्दुमा अडिएको छु ।
कहिलेकाहीँ लाग्छ, यी भित्ताहरू खुम्चिँदै छन्
मेरो सास फेर्ने ठाउँ साँघुरो बनाउँदै छन् ।
एकान्तले मलाई खान खोज्छ, निल्न खोज्छ
तिम्रा यादका छालहरूले बारम्बार भत्काउन खोज्छ ।
समय भन्छ
“अब अघि बढ्नुपर्छ तिमी ”
मन भन्छ “त्यो सुन्दर अतीतमै फर्किनुपर्छ ।”
यो द्वन्द्वको बीचमा म कतै हराएको छु
एउटा जीवित मान्छे, लासजस्तै डराएको छु ।
म आफैँलाई सोध्छु, यो कसको सजाय हो ?
प्रेम गर्नु भूल थियो कि बिर्सन नसक्नु कमजोरी ?
यो कोठाको छतले पनि मलाई थिचेजस्तो लाग्छ
हरेक रात सिरानी तिम्रो नामले भिजेजस्तो लाग्छ ।
सुरुमा हामी साथी थियौँ, कति निश्चल नाता
त्यही जगमा उभिएको थियो हाम्रो प्रेमको गाथा ।
आज न त त्यो साथी रह्यो, न त त्यो प्रेमी
बाँकी छ त केवल, यो रित्तोपनको लामो फेहरि ।
अँध्यारो कुनामा बसेर समयलाई नियाल्छु
आफ्नै छाया देख्दा पनि अचेल म झस्कन्छु ।
तिम्रा यादहरू भूत बनेर तर्साउन आउँछन्
निदाउन खोज्दा सिरानीमुनि सलबलाउन आउँछन् ।
मैले तिमीलाई गुमाए— यो सत्य स्वीकारेँ
तर आफैँलाई कहाँ भेट्ने? यो प्रश्नमा हारेँ ।
यी चार भित्ताले अब मलाई चिन्न छोडिसके
मैले पनि आफ्नै अनुहार बिर्सिसकेँ ।
समयले घाउ निको पार्छ भन्थे मान्छेहरू
तर यहाँ त समयले झन् नुन छर्किरहेछ ।
बितेका वर्षहरू आँखाअगाडि मन्टाजझैँ चल्छन्
अनि मलाई यही कोठाको शून्यतामा जलाउँछन् ।
अब त यो कोठा नै मेरो सिङ्गो ब्रह्माण्ड हो
जहाँ तिम्रा यादहरू तारा बनेर चम्किरहन्छन् ।
म एउटा खगोलशास्त्रीझैँ ती याद गन्छु
अनि आफैँभित्रको रित्तोपनलाई सुम्सुम्याउँछु ।
बाहिर घाम लागे पनि यहाँ सधैँ ओसिलो छ
मेरो मुटुको एउटा कुना सधैँ निको नहुने गरी थिलो छ ।
न त ढोका खोल्ने साहस छ, न त बस्ने रहर
यो एकान्त कोठा बनेको छ मेरो लागि एउटा सहर ।
अन्त्यमा बाँकी रहने त केवल शब्दहरू हुन्
जसले मेरो पीडालाई अलिअलि भए पनि बोक्छन् ।
तिमी खुसी हुनु, आफ्नो नयाँ संसारमा
म यही कोठामा, तिम्रै यादको हेरचाह गरिरहन्छु ।
समय बित्दै जाला, यी भित्ताहरू पुराना होलान्
रङ्गहरू खुइलिएलान्, तस्बिरहरू धमिलो होलान् ।
तर यो मुटुको कुनामा सजिएको तिम्रो रूप
सधैँ ताजै रहनेछ, एउटा मीठो तर दुःखद धूप ।
म, यो समय, र यी चार निस्सासिँदा भित्ता
हाम्रो प्रेम कथाको अन्तिम र अधुरो पाना ।
जहाँ लेखक मनै हुँ, र पात्र पनि म नै
तर कथाको नायक कतै हराएको छ आफैँभित्रै ।
अब त सुत्ने प्रयास गर्छु यही शून्यता ओढेर
बिउँझिँदा फेरि त्यही यादको पहाड फोर्नु छ ।
भोलिको घामले पनि के नै नयाँ ल्याउला र ?
फेरि त्यही कोठा, त्यही समय र त्यही ‘म’ मात्र त हो ।
पर्खाइ कसको हो, त्यो अब मलाई पनि थाहा छैन
तर यो ढोका ढकढकाउने कोही अब आउने छैन ।
म यही एकान्तको राजा, यही पीडाको दास
आफ्नै यादको चितामा बलिरहेको एउटा लास ।
हरफका यी शब्दहरू तिम्रो नाममा सुम्पिएँ
आफ्नो मुटुको एउटा टुक्रा यही कवितामा मिसाएँ ।
बिदाइ त भइसकेकै थियो धेरै पहिले नै
आज फेरि एकपटक, शब्दबाटै तिमीलाई बिदा दिएँ ।