एक्लो साँझको
निस्तब्ध आकाशमुनि
मानव–आत्मा
एउटा प्रश्न बोकेर हिँड्छ
मेरो श्वास त
चलिरहेको छ,
तर
के म साँच्चै
बाँचिरहेको छु?
पवन भन्छ
“श्वासले होइन।”
समय मुस्कुराउँछ
“वार्षिकोत्सवले होइन।”
आकाश फुसफुसाउँछ
“सूर्यका किरणले मात्र होइन।”
मान्छे त
त्यो उज्यालो हो,
जो अँध्यारो मुटुभित्र पनि
प्रेमको दीप बालिरहन्छ।
यो सहर
लोहा र कङ्क्रिटले
बनेको छैन,
यो त ती मौन करुणाका
श्वासहरूले उभिएको छ।
जहाँ
एक मोचीको
फाटेको कपडाभित्र
ईश्वर
निदाइरहेको थियो,
र
एउटी आमाले
आफ्नो शोक
च्यातेर
दुई अनाथ शिशुमा
संसार
रोपिरहेकी थिई।
नाङ्गो शरीर
कुनै लाज होइन,
त्यो त
आत्माको चिसोपन हो
जहाँ माया
पुग्न बाँकी छ।
माइकलको
मौनता
शब्दभन्दा गहिरो थियो
त्यसमा पूजा पनि थियो,
पीडा पनि,
र
मुक्ति पनि।
धनी मान्छे
भोलिको नक्सा
कोरेर
हाँसेको थियो,
तर
मृत्यु आजै
उसको छायाभित्र
निदाइरहेकी थिई।
समयले देखायो
जीवन योजनाको कागज होइन,
यो त क्षणमा बग्ने
करुणाको नदी हो।
आमा
पीडाको महासागर
पिइसकेका
आँखा, तर
ओठमा प्रेमको
अमर वचन।
“आऊ”
त्यो
एउटा शब्दमै
साक्षात् भरिएको थियो
पृथ्वीको सम्पूर्ण
देवत्व।
एउटा हातले
अर्को काँपिरहेको हात
छोएसँगै,
अदृश्य प्रार्थना
फुल्यो
यही थियो
धर्म, यही थियो
ईश्वर, यही थियो
जीवनको
अर्थ।
मानिस रगतले होइन,
उसले बाँडेको
उज्यालोले बाँच्दछ।
मानिस भविष्यले होइन,
ऊ अरूको दुःखमा
कति पग्लन सक्छ
त्यसैले बाँच्दछ।
र
जब
भित्रको अन्धकार
पग्लिन्छ,
प्रेमको स्पर्शले
माइकल मुस्कुराउँछ,
देवत्व फर्किन्छ,
मनुष्य
अर्थात्
ईश्वरको सम्भावना
फेरि जाग्छ।
जीवन
कुनै प्रश्न होइन,
यो त उत्तर बनेर बग्ने
करुणाको शाश्वत
सङ्गीत हो।
“मानिसहरू प्रेमबाट बाँच्छन्।”