सखारै
यो सुदुर गाउँबाट आँसुको झन्डा बोकेर
आउँदै छु देशको राजधानी
बोकेको छु दिमागको सुर्केनी झोलामा
खुर्सानीजस्ता पीरा प्रश्नहरूको फिलुङ्गो ।
मैले
केही हिसाब गर्नु छ
केही प्रश्नको उत्तरहरू माग्नु छ तिमीसँग ।
मैले हिँड्नुअघि,
भोकको पटुका बाँधेर कम्मरमा,
अभावको साँवल र वितृष्णाको पछ्यौरा भिरेको छु ।
र बोकेको छु बसाैँदेखि
प्रश्नहरूको धारे ढुङ्गामा उब्जाएर राखेको बेचैनीको तरबार
टिपेको छु दिमागी डायरीमा
र राजधानीसम्मको ठेगाना ।
हो, महाशय !
म भर्खरै
तिमीले उधारो सपना बेचेर गएको
त्यही सुदूर ठेगानाबाट प्रश्न गरिरहेछु
जस्तो कि, यता झुपडीमा जस्तै कहिलेकाहीँ
हुन्छ कि हुँदैन तिम्रो अगेनामा चिसो चुलो ?
भत्काउँछ, भत्काउँदैन वर्षे झरीले मन
र आफ्नै हत्केला बिछ्याएर बनाएको मायाको घर ?
उडाउँछ उडाउँदैन दुःख र अभावको हुरीले
तिम्रो रङ्गीन सपनाको छानो ?
कि अघाउँछ सुदूरमा पहिरो गएको खबरले
तिम्रो भोकको साम्राज्य ?
के कहिल्यै तिमीले
उठाउनुपूर्व लहलह तिम्रा सपनाको फाँटहरूमा
पहिरो गएको भोगेका छौ ? कि देखेका छौ ?
वर्षे बाढीमा घरसँगै डुब्दै उत्रदै बगिरहेका
बा, आमा र नानीहरू ?
हेर,
यता, राजधानीबाहिर पनि छ देश,
राजधानी बाहिर पनि
राजधानीको जस्तै इच्छा, सपना र
आवश्यकताको आकाश छ ।
यता वर्षातले घरसँगै चिस्याउँछ
जाउली पाक्दै गरेको अगेनो
र चिस्याउँछ मनसँगै आँखाको आँसु पनि
बरु एकोहोरो तातिन्छ रगत ।
किन बग्दैन तिम्रो राजधानीमा संवेदना ?
झलमल उज्यालो हुन्छ तिम्रो राजधानी
किन अँध्यारो छ
तिमीले भर्खरै सपना बेचिगएको
यो सुदूर गाउको अनुहार ?
भन, देशभित्र राजधानी हुन्छ कि
राजधानीभित्र हुन्छ देश ?
महाशय !
के अब मैले देशभित्रै अर्को देश खोज्नुपर्ने हो ?
कि खोज्नुपर्ने हो युद्धमा छापामारहरूले
छाडिआएको खन्जरहरूको सन्दुक ?
म तिम्रै हस्ताक्षरित नागरिकता बोकेर
असली देश खोजिरहेछु र
हेर्दै छु यो देशको नक्सा र उसले ओगटेको आकाश ।
लौ तिमी नै भन,
के यो ढुङ्गा-माटो मात्रै हो देश ?