जोगा बोनिटो घन्कने
ब्राजिलका
साँघुरा गल्लीहरूमा ।
खाली खुट्टा र मोजाका बलहरू रमाउने
खाल्डाखुल्डी बाटोहरूमा
डम्पिङ साइटको परिवेशवरपर
हिलोमा फुलिरहेका कमलहरूबीच
फुलेको सबैभन्दा सुन्दर कमल हौ नेयमार !
तिम्रो घर, संसार र
सर्वस्व— सधैँ मैदान भयो ।
तिम्रो परिवार, आफन्त र साथी— सधैँ फुटबल भयो ।
पेले, रोनाल्डो र रोनाल्डिनोहरूको पदचाप
पछ्याउँदै
मेरो छिमेकी कान्छामान दाइले
आरनमा रातो बनाउँदै कुटेको फलामजस्तो
मिहिनेतले सपनालाई आकार दिइरह्यौ ।
गीतको लय भनौँ या साहित्यको रस
युद्धको कौशल भनौँ या कृष्णको भन्दा बढ्ता लीला
कुनै जादुभन्दा कम छैन
तिम्रो खुट्टाले लेखिरहेको जिङ्गा ।
तिमी मैदानमा र तिम्रो खुट्टामा बल हुँदा
लाग्छ हावामा लठ्ठिएर नाचिरहेझैँ फूलहरू
जुन घाम र बादल मिलेर खेलिरहेझैँ लुकामारी ।
यस्तो लाग्छ तिमी आँधी पनि हौ
गाह्रो पर्छ तिम्रोसामु सम्हालिन
पोथ्राझैँ विपक्षीहरूलाई ।
राजा बन्न नसकेको ए ! राजकुमार
तिमी बेन्चमा बसिरहेको दिन
मैदानमा भन्दा बढ्ता थकित देख्छु र भक्कानिन्छु ।
लाग्छ
तिमी एक नै एघारमा बाँडिएर दौडिरहेछौ ।
त्यसो त
आफ्नै आँखाअगाडि
विपक्षीहरूको दबाब हेर्दै गर्दा
कति भोल्टेजको चट्याङ सहनुपर्ला त्यो मुटुले
कति बेगको रगत थेग्नुपर्ला तिम्रा धमनीले ?
साच्चै !
तिमी नीलकण्ठ हौ चोटहरू हाँसेर पिइदिने ।
के छ ? थाहा छैन
यदि नलेखिएको रहेछ भने पनि सुनौलो अक्षरले तिम्रो
भाग्यको अन्तिम पृष्ठ ।
भन्नेहरूले भनिरहे पनि अभागी राजकुमार
वर्षौँवर्षसम्म रहिरहनेछौ हजारौँ हृदयहरूमा
सङ्घर्ष, सपना र आत्मविश्वासको राजा बनेर ।
हो, रहिरहनेछौ नेयमार तिमी
हीराजस्ता हृदयहरूमा राजा बनेर ।