नौलो लाग्दछ खेल यो किन नि यो ? जो दैनिकी नै थियो
बल्दो धप्-धप तेजिलो मगजको, मुर्झाउँदो यो दियो !
खेलाडी सहसा सहर्ष पहिले, दुर्छेउलो गाई झैँ
हट्छन् ती किन हो पछाडि अहिले, गाह्रो भयो बुझ्न नै !
रेफ्रीको सुरिलो सिठी मलिन भो, गाह्रो भयो सुन्न नि
मैदानैभरि पो छ काँस र धुलो, तृष्णा छ बढ्दो झनै ।
बाँकी यो छ कतै अझै पनि अहो ! खेल्ने कला उत्तिकै
लागेको लत यो स्वाभाविक न हो, जान्थ्यो कहाँ त्यत्तिकै ।
चाहे घायल वा अशक्त बिचरो, आरोहको मोह त्यो
आँखामा रमिता सँगाल्छ र कठै, रम्दै र नाच्दो छ पो !
टिकटक नाच रमाइला र रसिला, लाग्दा झनै दिन्दिन
वासन्ती वनका गला पवनका, ब्युँझाउँछन् छिन्छिन ।
रम्छे रूप र रागमा प्रकृति यो, बस्छे सिँगारी सधैँ
देखिन्छे रमणी अनेक स्वरूपमा, हिमचुलीका रङ्ग झैँ ।
गङ्गा सागरमा पुगे नि हलचल; चम्किन्छ हीरा सधैँ !
ह्वीस्की जति पुरानियो नि झनझन्, स्वादिष्ट स्वादिष्ट नै ।
उर्लिन्थ्यो सतही उभार पहिले, अन्तःस्थमा बस्छ यो
अन्त्येष्टि तक चल्छ दिव्य रित हो; रोकेर रोकिन्न यो ।
ऊर्जा अन्न र तोयको छ नसिलो, मारेर मर्दैन यो
जारी राख्छ रमाउँदै नि जबतक, खरानी बन्दैन यो !