व्योमको नीलो अनि अनन्त शून्यताभित्र
आज चेतनालाई एकाकार गराउन मन लाग्यो
चाँदनीको त्यो स्निग्ध, कञ्चन प्रकाशसँगै
जुनझैँ बादलको घुम्टोभित्र लुकामारी खेल्न मन लाग्यो ।
श्वेत मेघका मसिना र चञ्चल तरङ्गहरू बनी
त्यो सुधाकरको ओजस्वी मुहार ढाकिदिऊँ
शीतल समीरको सुस्तरी सुस्केरासँगै बग्दै
अदृश्य र दृश्यको दोसाँधमा हराउन मन लाग्यो ।
जहाँ क्षितिजले धर्तीको सुस्केरा सुन्छ
र नक्षत्रहरूले रातको मौनता बुन्छन्
त्यही निश्चल र पवित्र ब्रह्माण्डीय सन्नाटामा
मलाई आफ्नै अस्तित्व पग्लिएको महसुस गर्न मन लाग्यो ।
जब थकित रजनीले आफ्नो प्रहर बदल्नेछ
अनि कुहिरोको ओछ्यानमा शशिको छाया ढल्नेछ
त्यो अलौकिक र कल्पनातित संसर्गमा विलीन हुँदै
संसारका यी नश्वर बन्धनहरूबाट मुक्त हुन मन लाग्यो ।
हो, आज मलाई भौतिकताको धरातल छाडेर
जुनझैँ बादलको ओतभित्र लुकामारी खेल्न मन लाग्यो ।