राजेन्द्रप्रसाद पोखरेल
मेहनत
मानिसभित्र सल्किने
एउटा मौन आगो हो
जसले थाकेका पैतालालाई पनि
फेरि उठ्न सिकाउँछ ।
माटो खोतल्ने हात
धरतीसँग गरिएको संवाद हो
कलम समाउने औँला
समयसँग गरिएको सम्झौता हो ।
एउटा पसिनाले जीवन उमार्छ
अर्को अक्षरले चेतना उज्याल्छ
तर दुवैको स्पन्दन एउटै हुन्छ
अस्तित्व जोगाउने अटल चाहना ।
कल्पना
सीमाभन्दा पर फैलिएको
एउटा अदृश्य आकाश हो
जहाँ शब्दहरू अङ्कुराउँछन्
र सपनाहरू आकार लिन्छन् ।
कहिले कविता भएर बग्छ
कहिले रङ बनेर बोल्छ
कल्पना
त्यो मौन शक्ति हो
जसले असम्भवलाई पनि
सम्भावनामा रूपान्तरण गर्छ ।
स्वर
केवल ध्वनि होइन
यो आत्माको उद्घोष हो ।
जब अन्याय उचालिन्छ
स्वर शङ्खघोष बन्छ
जब शान्ति खोजिन्छ
स्वर प्रार्थना बन्छ।
दबिएका पीडाहरू
जब शब्द पाउँछन्
त्यो स्वर
इतिहास बदल्ने साहस बन्छ ।
स्वरहरू
सानो देखिए पनि गहिरा हुन्छन्
किनकि तिनीहरू
मानवताको धड्कन बोकेका हुन्छन् ।
मेहनत बगिरहोस्
अविरल नदीझैँ
कल्पना फुलिरहोस्
मनका खेतमा हरियालीझैँ
स्वर गुन्जिरहोस्
न्यायका पहाडमा प्रतिध्वनिझैँ ।