देश फेरि चुनावको मोडमा उभिएको छ
नारा धेरै छन्, अनुहार परिचित छन्; तर प्रश्न उही छ
के यसपटक राज्यले नागरिकलाई देख्छ ?
सहरका मञ्चबाट बोलेका शब्दभन्दा टाढा
गाउँका भत्केका घर, बेरोजगार युवाका हात
आमाको आँखामा जमेको आँसु
अझै उत्तर खोजिरहेका छन् ।
यो देशलाई अब भाषण सुन्ने धैर्य छैन
घाउमा मल्हम चाहिएको छ
आँकडामा होइन
जीवनमा देखिने परिवर्तन चाहिएको छ।
हिंसा, अस्थिरता र विभाजनले हाम्रो भरोसा
थकित बनाइसकेको छ
जात, धर्म र भूगोलका नाममा
नागरिकलाई टुक्र्याउने राजनीति
अब अस्वीकार्य छ ।
राज्य भनेको सिंहदरबार मात्र होइन
राज्य भनेको त्यो आमाको आशा हो
जसले सन्तानको भविष्य
मतपेटिकामा खोजिरहेकी छन् ।
त्यो युवा हो
जो देशमै पसिना बगाएर बाँच्न चाहन्छ।
हिमाल, पहाड र तराई नारा होइनन्
यी साझा भविष्य हुन्
एकताको कुरा भाषणमा होइन
नीतिमा देखिनुपर्छ ।
चुनाव कुनै उत्सव मात्र होइन
यो विवेकको परीक्षा हो
मतदान केवल अधिकार मात्र होइन
जिम्मेवारी पनि हो ।
अब नागरिक चुप छैनन्
न वाचा चाहियो, न दया; चाहिएको छ
न्याय, समानता र उत्तरदायित्व ।
प्रश्न सरल छ
तर गम्भीर अब सरकार नागरिकका लागि बन्छ
कि नागरिक फेरि सरकारका लागि पर्खिरहन्छ ?
निर्णय हाम्रो हातमा छ
मतपत्र सानो हुन्छ
तर त्यसले देशको भविष्य लेख्छ ।