धेरैले
आफ्नो हारलाई शब्दको स्वर बनाउँछन्
धेरैले
आफ्नो डरलाई बहानाको छाया ओढाउँछन् ।
कसैले समयलाई दोष दिन्छ
कसैले भाग्यलाई गाली गर्छ
र आफ्ना अधुरा सपनाहरूलाई
पुरानो झोलामा थन्क्याउँछ ।
तर केही मानिसहरू
माटोभित्र लुकेको बीउजस्तै हुन्छन्
नदेखिने, तर जिउँदो
भित्रभित्रै
आफ्नो बाटो आफैँ फोर्दै जान्छन् ।
उनीहरू हावाजस्तै हुन्छन्
न देखिन्छन्, न कराउँछन्
तर वरिपरि सबै कुरा बदलिरहन्छ ।
उनीहरू दीयोको झिल्कोजस्तै हुन्छन्
सानो देखिए पनि
आफ्नै अँध्यारोलाई चिर्ने साहस बोकेका ।
उनीहरू
फलामलाई आकार दिने आगोजस्तै हुन्छन्
चुपचाप जल्छन्
तर भित्रबाट सबै कुरा बदलिदिन्छन् ।
उनीहरू
मौन खेतका किसानजस्तै हुन्छन्
शब्द होइन, पसिना छर्छन्
र समयलाई नै उब्जनी बनाउँछन् ।
थकाइ आउँछ, तर उनीहरू रोकिन्नन्
असफलता आउँछ, तर उनीहरू फर्किन्नन् ।
किनकि उनीहरूलाई थाहा हुन्छ
थकाइ नै यात्राको प्रमाण हो
र यात्रा नै परिवर्तनको बीउ हो ।
उनीहरू
आकाशमा उड्ने चिलजस्तै हुन्छन्
भीडको डरले होइन
आफ्नो दृष्टिले दिशा बनाउँछन् ।
मानिसहरू सुरुमा
उनीहरूको मौनतालाई कमजोरी ठान्छन्
हाँसो गर्छन्
सन्देहको काँडा छर्छन् ।
तर समय बित्दै जाँदा
उही मौनता मुटुको सम्झनामा बस्न थाल्छ ।
किनकि जो धेरै बोल्छन्
उनीहरूको आवाज हावाको झोक्कामा हराउँछ ।
तर जो चुपचाप गर्छन्
उनीहरूको यात्रा धुलोमा होइन
समयमा कुँदिन्छ ।
अन्तत
नबोली उम्रिनेहरू नै
सबैभन्दा गहिरो अर्थमा
जीवनलाई अर्थ दिनेहरू हुन्छन् ।