०२/०२/२२२२ मिति लेख्नलाई
आजको कुनै पनि मानिस बाँच्ने छैन।
के बाँचिरहला धानका लागि एक चिम्टी माटो ?
किनभने हाम्रा दशै औँलाहरूमा
हरेक दिन हुँदै छ प्लास्टिकको खेती ।
औँलाको थिचाइमा यदि पृथ्वी सल्किन्छ भने
आइन्स्टाइनको धनु–काँडलाई
तबसम्म धेरै समय बाँकी रहनेछ।
रहेकाहरूले त्यो दिन बिहानको पाठमा
कुन भाषामा अभिनव मिति लेख्लान् !
मेटाभर्सको प्रेम र निवेदन— कृत्रिम बुद्धिमत्ताको।
के पुरुषतन्त्रले रट्ला नारीवादको पाठ ?
वैषम्य र समानताको एक फाँकोमा ‘सान्छे’
अर्को फाँकोमा ‘मान्छे’ ।
किनभने यौनिकता प्राकृतिक हो
एक बाटोमा जन्तु, मानवभन्दा एउटा फड्को माथि छ
क्षणमै रोबोटले लिङ्ग परिवर्तन गर्छ।
रहला कि छातीबाट उछिट्टिएर
अज्ञात कक्ष लिने सुन्दर चन्द्रमा ?
क्रमिक विकासको इतिहास लेख्नेहरूले
के भन्न सक्छन् होला
‘होमो सेपियन्स’ पछि को हुनेछ ?
हाम्रा कविताका हड्डीमा उम्रनका लागि रहला
र कुनै प्रेमिकाको आँगनमा दुई त्यान्द्रा दुबो ?
कहालीलाग्दो सपना सुनाएर डर बाँड्नलाई
रहला र गाउँको शिरमा कुनै तर्साउने वटवृक्ष ?
बूढो रूखको औँठीले समाइराख्छ इतिहास
यदि हामीले रूखहरूलाई बाँच्न दियौँ भने।
सन्तान नभएपछि पनि माटोमा गाडेर राखौँ
दसवटा सन्तान !
मूल असमिया: राजीव बरा अनुवाद: डा. देवेन सापकोटा