उदाउँदो, भर्भराउँदो
सूर्यको रश्मि तिमी
अस्ताउँदो सूर्यले क्षितिजमा पोत्ने
लालित्य र लालिमा तिमी ।
साँझ, सन्ध्या
मानौँ साँवली केटी
हल्का काली, खास्सा दिलवाली
बत्ती बालेर ढोग्दै दर्शन गर्दा
म बेहाल, तिमी लज्जाले भुइँमा हेर्दा ।
जून बनेर ज्यान लिने
म हुस्सु तिमीमै ध्यान दिने
कहिले हँसियाजस्तो रूपमा
पातलो कम्मर नचाउने
भरिपूर्ण पूर्णिमा भई फेरि मलाई फसाउने ।
घना कालो कपालले तिम्रो
ढाक्छ, फैलन्छ घनघोर अँध्यारो
जुनकिरीजस्ता तारा नभमा
ताराजस्ता जुनकिरी धरामा
म दायाँ र बायाँ तिम्रै इसारामा ।
तिमी चञ्चला पृथ्वीजस्ती
अविश्रान्त घुमिरहने कस्ती !
घुमी–घुमी फेरि मलाई घुमाउने
प्रेमको पञ्जाले मलाई समाउने
भन तिमीलाई कुन नामले बोलाउने ?
रश्मि, आभा, किरण, लाली
सवेरा, साँवली कि काली ?
अचला, चञ्चला, सविता कि
सन्नी चहकिली, प्रशस्त उजेली ?
भन कुन नामले पुकारूँ मतवाली !
दिव्या, काव्या, सभ्या कि तोया
कुन नामले वर्णिन्छ तिम्रो काया ?
कुन सम्बोधनले समाउला तिम्रो माया ?
कुन विम्बले व्याख्या गर्ला
तिम्रो विपुल बैँसालु मदिरालय ?
थोपा, जीवनदायिनी
प्याला, प्रेमील सञ्जीवनी
एक स्पर्शमा आहा ! आघात
घटचक्रमा हातमा हात
जीवन-मृत्यु साथसाथ ।