पहिले-पहिले
मानौँ कुनै पर्वले छोपेजस्तो
रङ्गीन बनाइन्थ्यो परालले छाएका
ससाना घरका छानाहरू
टाँगेर रङ्गीबिरङ्गी झण्डाहरू।
आँगनमा आएर थरीथरीका मान्छेहरू
भन्थे यो गरिदिन्छौँ, त्यो गरिदिन्छौँ
यो बनाइदिन्छौँ, त्यो बनाइदिन्छौँ ।
अँगालो हाल्थे, दुःख साट्थे
जोडेर हात, भोट माग्थे
सुफल हेमरम भने स्वीकृतिको मुन्टो मात्र हल्लाउँथ्यो ।
भोट हाल्ने अघिल्ला केही दिनहरू सम्म
भइरहन्थ्यो मानिसहरूको चहलपहल ।
के-के ल्याउँथे, दिन्थे
चलिरहन्थ्यो भोज, सुफल हेमरमको आँगनमा ।
त्यसरी, भोट माग्नेहरू जित्थे या हार्थे
बेखबर सुफलहरू भने
पहिल्यै जित निकाल्थे
र
मनाइरहन्थे भोकमाथिको विजयोत्सव ।
अहिले
समय बदलिएको छ
सोच बदलिएको छ।
प्रश्नै-प्रश्नहरू बोकेर
आँगनमा उभिएको छ सुफल हेमरम ।
उनी धक फुकाएर प्रश्न सोध्न चाहन्छन्
वर्षौँ देखि किन आश्वासन मात्र बाँडिए ?
किन आजसम्म उनले नागरिकता पाएनन् ?
किन आजसम्म उनले आफ्नो नामको धनीपुर्जा पाएनन् ?
किन आजसम्म उनको गाउँ जाने बाटो बनेन ?
किन आजसम्म उनको गाउँमा बिजुली बलेन ?
किन उनका बच्चाहरूले पढ्न पाएनन् ?
किन समयमै मल पाएनन् ?
किन समयमै बिउ पाएनन् ?
किन अन्नको भाउ पाएनन् ?
किन बजार जाने पुल बनेन ?
किन आजसम्म उनी शोषणमा परे ?
किन आजसम्म उनको आवाज सुनिएन ?
खोई तिमीले भनेको समाजवाद ?
खोई सामन्तवादको अन्त्य ?
खोई विभेदको अन्त्य ?
के उनी ‘भोट-बैंक’ मात्र थिए ?
किन उनलाई प्रयोग मात्र गरियो ?
अनि आज फेरि यत्तिका वर्ष पछि
तिमी कसरी मेरो आँगनमा भोट माग्न आइपुग्यौ ?
उम्मेदवार महोदय !
कृपया यो पटक
सुफल हेमरमका यी सबै प्रश्नहरूको
गोलमोल उत्तर होइन
स्पष्ट जवाफ दिने
हिम्मत लिएर मात्र भोट माग्न जाइदिनुहोस् ।