तिमी
अझै अक्षरहरूलाई स्पर्श गर्दै गरेको बिहान थियौ
ओसले लेखेको क्षणिक वाक्य
जसलाई घामले पढ्न नपाउँदै मेटाइदिन्छ ।
म
अलि ढिलो अनुभूत साँझ
जसले उज्यालो बाँड्दा–बाँड्दै
आफ्नै छायासँग सम्झौता गरिसकेको थियो ।
हामी
एउटै आकाशका दुई ऋतु
बिचमा समयको निरन्तर बगाइ
जहाँ शब्दहरू जन्मिन नपाउँदै
भावनाहरू बुढा भइसकेका थिए ।
तिमी
रङहरू चिन्न सिक्दै थियौ
म भने रङहरूको अर्थ हराइसकेको
तर कुनै नबोलिएको भाषामा
हाम्रो दृष्टिले एकअर्कालाई अनुवाद गर्यो
शब्दभन्दा अगाडि
अर्थभन्दा गहिरो ।
हाम्रो भेट
वसन्तले हिउँसँग गरेको गोप्य सन्धिजस्तो
क्षणभरको सहमति
दीर्घकालीन असम्भवता ।
तिमीले
मलाई फूल नबनेको बोटझैँ छोयौ
र म
तिमीमाथि हावा नभएको सासझैँ बगेँ
अनाम, तर छुटाउन नसकिने ।
तर समय
त्यो त निष्कर्ष लेख्ने लेखक रहेछ
उसले हाम्रो कथा
अधुरै छोडेर पनि पूर्ण ठहर गरिदियो ।
हामी छुटियौँ
रेलका समानान्तर लिकझैँ होइन
बरु दुई दिशामा हिँड्ने
एकै सुरुवातका पाइला
जसले फर्केर हेर्दा
मात्र एउटै छाप देखाउँछन् ।
तिमी
आफ्नै आकाशको ताराजस्तै टाँसियौ
म
अर्कै क्षितिजको धुलो बनेँ
तर प्रत्येक रातको निस्तब्धतामा
एउटै उज्यालोले
हाम्रो दूरी नापिरहन्छ ।
तिमी अझै
मेरो नलेखिएको अन्तिम हरफ हौ
र म
तिम्रो अधुरो स्वरको प्रतिध्वनि ।
हामीले प्रेमलाई बिर्सेनौँ
केवल यसको उपस्थितिलाई
अर्को रूप दिइयो ।
किनकि
कहिलेकाहीँ
सबैभन्दा सत्य मिलन
एकै ठाउँमा होइन
अलग–अलग समयहरूमा
एउटै सम्झनामा बाँचेको हुन्छ।