यहाँ
कफिनमा सुतेकाहरू
उठेर हिँडिरहेका छन्,
र कुर्सीमा बसेकाहरू चिहानको निद्रामा छन् ।
नेता बाँचेका छन्
तर देशको धड्कन सुन्न सक्दैनन् ।
शहीद मरेका छन्
तर गल्ली–गल्लीमा अझै
प्रश्न बनेर हिँडिरहेका छन् ।
शहीदको रगत
सिँढी बनाइन्छ
सिँढीबाट कुर्सी चढ्छ
कुर्सीबाट ऐना हेर्दै भन्छ
“हामी राष्ट्रसेवक हौँ !”
र शहीद दिवसमा
चढाइन्छ एक मुठी फूल
बगाइन्छ एक थोपा आँसु
वर्षभरिको पाप ढाक्न मञ्चन गरिन्छ
यही एकदिने नाटक ।
यहाँ दोषीहरू माला लगाएर सम्मानित छन्
र इमानदारहरू भोकको रोग लगाएर देशभक्त ।
तर सुन, देश !
शहीद मरेर सकिएका छैनन्
हामी मौन बसेर सकिँदैछौँ ।
आजै प्रण गरौँ
अब शहीदलाई भित्तामा झुन्ड्याएर
पूजा मात्र होइन
छातीमा बोकेर प्रश्न गर्नेछौँ ।
किनकि यहाँ मर्नु ठूलो कुरा होइन
यहाँ जिउँदै सत्य हुनु
सबैभन्दा ठूलो बलिदान हो !