कविता : याद छ बालपनको उमेर ?

थाहा छैन कतिबेला गयो साथीसँग खेल्ने उमेर

सङ्घर्षहरू जताततै छरिए जिम्मेवारीको रूप लिएर ।

आँखा चिम्लिएर सोच्छु “आउँदैनन् फेरि ती समय”

हरेक मानिसको जीवनमा हुन्छन् ती पल निकै रमणीय ।

जीवनको हरेक मोडमा धेरैलाई साथी बनाइयो

ती समयमा त बाटो हिँड्नेलाई नि साथी भनी बोलाइयो ।

अझै याद छ ? खाली खुट्टै हिँड्थ्यौँ हामी खेतका आली

लठ्ठी लिई यताउति खेदाउँथे हामीलाई ती माली ।

उति बेला त आकाशमा उड्ने जहाज पनि लाग्थ्यो सपना

थाहा भएन कति बेला बिते ती उमेर गरेरै कल्पना ।