हो.. म त्यो उज्यालोको कुरा गर्दै छु
जुन उज्यालो चाहे
बिहानीको कलिलो किरणबाट फैलिएको होस्
चाहे भित्र हृदयको किनारबाट फैलिएको होस् ।
निस्पट्ट कालो अँध्यारोलाई
पराजित गर्ने भनेको उज्यालो नै हो
त्यसैले समयका क्षितिजहरू
निरन्तर उज्यालोको प्रतीक्षामा हुन्छन् ।
र भुईँसम्म झरिसकेको
उज्यालोप्रति सजग पनि हुन्छन्
किनभने उज्यालो पराजित हुनु भनेको
फेरि अँध्यारो नै हुनु हो ।
म चाहन्छु त्यो उज्यालो थेग्न
तिम्रो कोमल छाती पहराजस्तो होस्
शिखरझैँ आफू पग्लिएर बग्न सक्ने
कलकल छहराजस्तो होस् ।
एउटा युग नहाँसेको
पिताको ओठमा मुस्कान दिन सक्ने होस्
काखको अतीत बिर्सिएकी
आमाको हृदयमा खुसी दिन सक्ने होस् ।
हो.. म त्यो उज्यालोको कुरा गर्दै छु ।