तिमी टाढा छैनौ
केवल
समयको अर्को किनारामा
केही
दिन बसेकी ।
तिमी नहुँदा हावा पनि रोकिएको
बाटो बिर्सी शून्यलाई छेकेकी ।
छुट्नु कला हो
नचाहँदै
छुट्नु
क्षणलाई अनन्त बनाउने मन्त्र ।
माया परिवर्तनसँग नबदल्ने
त्यो एक सत्य, अटल, पवित्र ।
तिमी अदृश्यभित्र लुकेको सपना
पलपलमा बग्ने कविताको रेखा ।
जुन गहिराइ कहिल्यै नापिएन
हरेक मोडमा नयाँ संसारको देखाइ ।
शब्दहरू ओठैमा डराउँछन्
मौन हुन्छन् अर्थ हुँदैनन् ।
मनभित्र आफ्नै भाषामा जलेको
त्यो छटपटी कविता
त्यहीँ पलाउँछ ।
हिजोका रिसहरू
आज
सम्झनामा मीठा फूलझैँ फुल्छन्
किनभने
अन्तरले सिकायो माया
अधिकार होइन
छुटेर पनि नछुट्ने उपस्थिति ।
सबै भिडमा हराउन खोजे पनि
तिम्रो नाम मेरो पहिचानको जरा ।
सबै आधारहरू जले पनि
मेटिने छैन यो
प्रेम
समयसँगको अनौठो जोड ।
यदि प्रेम यही हो भने
समयलाई पराजित गर्ने शक्ति पनि हो ।
संसारलाई एकछिन तिम्रो नाममा रोक्न सक्छ
र सीमाभन्दा परको नाप
त्यहीँ म तिमीलाई भेट्छु
जहाँ भाषा सकिन्छ, प्रेम सुरु हुन्छ ।
जहाँ सबै सीमा हराउँछन्
हामी अनन्तमा घुल्छौँ ।