तिम्रो फोक्सोको
जटिल शल्यक्रिया हुँदै गर्दा
अस्पतालको रिसेप्शन कक्षमा
म मेरो आफ्नै सास खोजिरहेको थिएँ ।
उसबेला
तिमी जिउनुको अभ्यासमा थियौ
म मर्नु सिकिरहेको थिएँ ।
अपरेसन थिएटरमा तिमी छिर्नुअघि
एकैछिनको हाम्रो त्यो भेटमा
मैले के बोलेँ, थाहा भएन
तिमीले के भन्यौ, मैले सुनिनँ ।
किनकि
म भने त्यो बेला
एनेस्थेसियाले शल्यकक्षमा
तिम्रा आँखाहरू बन्द गरिदिएपछि
फेरि ती आँखाहरू खोल्छौ कि खोल्दैनौ
तिम्रै परेलीहरूलाई मौन सोधिरहेको थिएँ ।
थाहा थिएन
माया पनि यति दुख्दो रहेछ !
चुलेसीको धारमा रेटिएजस्तो
अचानोमाथि टुक्रिएजस्तो ।
मुटु ढुकढुकाइरहेको हो कि
छाती नै भुटिएको हो ?
थाहा थिएन
माया पनि यति धारिलो हुँदो रहेछ ।
तिम्रो फोक्सोको शल्यक्रिया हुँदै गर्दा
म आधा मात्र बाँचेको थिएँ
आधा पहिले नै मरिसकेको थिएँ ।
जे होस्
तिमी फर्क्यौ ।
तिमी फर्केको खबर सुनाउने
मेरो छोरोको त्यो आवाज पनि
दुरुस्तै भगवान्कै स्वरजस्तो थियो !
सत्ते होला
जिन्दगीको कठोर लडाइँ जितेर
जब तिमी घर फर्क्यौ
त्यो बेला म आफैँलाई
लोर्के नवदुल्हाजस्तै लाग्यो !
‘लभ यू’ काली !