आफ्नै घरभित्र
अपरिचितझैँ
मुटुभित्र ढुङ्गा बोकी मौनतामा बस्छे ।
सात जन्मका कसमहरू आँखैमा हराउँछे
अधुरो माया काँधमा राखी टाढा–टाढा जान्छे ।
साँझको चिसो हावामा
तिम्रो याद बग्छ
एक हात खाली, अर्को सम्झनामा बाँधिन्छ ।
सप्तरङ्गी सपनाहरू आँखामा गढेका छन्
हरेक पल तिम्रो हाँसो खोज्दै भाँसिन्छन् ।
टाढा–टाढा जान्छे, तर याद सधैँ नजिक छ
मौन हृदयमा तिम्रो छवि सधैँ बाँचिरहन्छ ।
शब्दहरूले कहिल्यै नभन्ने पीडा
प्रेमले सधैँ मौन गुनगुनाउँछ ।
तर बिहानको सुनौलो प्रकाशजस्तै
हरेक विरहको रातपछि आशाको किरण आउँछ ।
मायाको अधुरोपन भलै टाढा छ
तर हृदयको कुनाकुनामा सधैँ तिमी बाँचिरहन्छौ ।