तिम्रो त्यो थकितजस्तो अनुहार
वास्तवमा थकान होइन
त्यो त चाहनाले भारी भएको तन
जहाँ आँखा आफैँले निम्तो दिएजस्तो।
सिन्दूरको रातो धर्का
केवल वैवाहिक चिह्न होइन
त्यो त मनभित्र दन्किएको आगोको ज्वाला
माथिबाट झर्दै निधारमा टपक्क बसेको
रातो र तातो चुम्बन ।
आँखाहरू
गहिरो, रसिलो
मानौँ कसैले धेरैबेर हेरिरह्यो भने
आफैँलाई बिर्साउने ।
तिनै नजरमा लुकेको छ
मौन आमन्त्रण
“नजिक आऊ
तर बिस्तारै…
मलाई महसुस गर्दै ।”
ओठहरू
रातो गुलाफभन्दा पनि गाढा
साँझको हिमालजस्तो खुलेका
जसले चुम्न खोजेझैँ
त्यहाँ शब्दको अर्थ नै नचाहिने
स्पर्शको भाषा नै काफी ।
हातमा चुरा झनझनाउँदा
लाग्छ
त्यो आवाज केवल गहना होइन
मनभित्र उठेको स्पन्दन हो ।
नाडीको धड्कनसँगै
कसैको सास मिसाउन आह्वान गरेजस्तो ।
सुनौलो साडीले ढाकेको देह
पूरै ढाकिएको
तर त्यही ढाकाइभित्र
कामुकताको सबैभन्दा मीठो रहस्य लुकेको
देखिएभन्दा धेरै
नदेखिएकोले तान्ने ।
तिमी थकित होइन
तिमी त चाहनाले भिजेकी छौ
सोचमा हराएजस्तो होइन
कसैको स्पर्शको कल्पनामा डुबेजस्तो ।
हेर्दै जाँदा
सुन्दरता मात्र देखिँदैन
एक न्यानो ताप महसुस हुन्छ
बिस्तारै बढ्दै जाने
आँखाबाट सुरु भएर
मनको गहिराइसम्म पुग्ने ।
र त्यहीँ
मौन साँझको बीचमा
तिम्रो त्यो अनुहार
सुन्दरता र कामुकताको
सबैभन्दा कोमल सङ्गम बनेर
मेरो मानसपटलमा टिकिरहने।