गहभरि आँसु झरी, सल्बलाउने छाया
दिलैभरि सम्झना छ, मुटुभरि माया ।
हिमालको काँधबाट चन्द्रमाले च्याउँछ
सम्झनाको डिलैबाट स्वर्ग डगमगाउँछ।
जुनेलीको पहेलीमा रारा चुलबुलाउँछ
तिम्रै माया जताततै सधैँ सल्बलाउँछ ।
गीत धुन बगैँचामा पसी कोइली चरी
बोलाउनै नसकेर कुक्क–कुक्क गरी ।
तिम्रो कृति फिजाउन हाँस सक्तैन रे,
सेता–सेता पखेटा उसका खुम्ची त्यसै झरे ।
बादलको पाखी बोकी सूर्य फन्फनाउँछ
तिम्रै माया मेरो मनमा सधैँ झनझनाउँछ ।
विरहका व्यथा उनी माला गाँसी रहेछु
तिम्रै माया मुटुभित्र सधैँ साँचिरहेछु ।