अब हामी सायद
यसरी नै मात्र भेट हुन सक्छौँ साथी
मानौँ कल्पनामा, सम्झनामा
हिँडेर कहिल्यै नपुगिने दोभानमा ।
हाम्रो सम्बन्ध अब त्यो क्षितिज भयो
जहाँ आकाश झुकेर धर्तीलाई चुम्न त खोज्छ
तर स्पर्शको आभास नपाउँदै साँझ ढल्छ ।
हामी ती दुई समानान्तर रेखाहरू हौँ
जसको गन्तव्य एउटै भए पनि
जसले युगौँदेखि सँगै यात्रा त गरे
तर मिलनको कुनै बिन्दु पाएनन् ।
तिमी मेरो मौनताको त्यो लय हौ
जसलाई म आफ्नै हृदयभित्र सुन्न त सक्छु
तर ओठबाट कहिल्यै उच्चारण गर्न सक्दिनँ ।
प्रेम अब शरीरको तृष्णा रहेन
यो त शून्यताभित्रको एउटा अनुहार भयो
जसलाई न अँगाल्न सकिन्छ
न त बिर्सिन नै ।
यो दूरी
दूरी मात्र कहाँ हो र ?
यो त एउटा शाश्वत प्रतीक्षा हो
मृगतृष्णाझैँ तिर्खाउँदा तिर्खाउँदै सायद हामी
एक अर्काभित्र यसरी विलय हुनेछौँ कि
अस्तित्व हराउनेछ
तर सुगन्ध बाँकी नै रहनेछ।