न ढोकामा, न दलानमा
न श्रद्धामा, न त श्राद्धमा
न कसैको शिरमा
बेखबर एक फूल बिना छल पहरा दिइरहेछ ।
न माग छ न त गुनासो
क्षण–क्षण आफैँ पिल्सिएर रखवारी गरिरहेछ घरको ।
ऊ सिउँडी
ऊ भाँचिन्छ पटक–पटक मलम बन्न
ऊ चुँडिन्छ पल–पल ऐँजेरुहरू फ्याँक्न
ऊ ठिङ्ग उभिरहेछ न माग छ न त गुनासो
ऊ सिउँडी ।
म बिहानी हुँ ताराहरूको
जगत हँसाउने किरणहरूको ।
हो, मैले तिम्रो अवज्ञा गरेँ
तिम्रा आदेशहरूको अपहेलना गरेँ ।
मेरा उज्यालाहरू छोप्न
पाप र धर्मको कालो बादलभित्र
बेस्सरी मसान जगाएर, कालो पोत्यौ मेरो अनुहारमा ।
म लुसिफर
हो, म तिम्रो भष्मे सत्ताको विरोधी
तिमीले बनाएको कथित ग्रहगोचरको विरोधी
अलौकिक पाखण्डी नाचको विरोधी ।
मलाई ‘अजेय’ मन पर्छ
मलाई आगोको फिलिङ्गो मन पर्छ
मलाई क्रान्ति र परिवर्तनमा हुङ्कार लाग्छ ।
पोत अनुहारमा कालो रङ्ग
म मान्छेहरूको रापले सेकी तिम्रा सबै प्रतीकहरू
इसाई निष्कासित स्वर्गदूत ! (पश्चिममा)
यहुदी भगवान्को शत्रु ! (मध्यपूर्व र पश्चिममा)
इस्लाम भगवान्को अवज्ञाकर्ता ! (मध्यपूर्वमा)
बौद्ध अहङ्कारले ग्रस्त चेतना ! (पूर्व एसियामा)
हिन्दू रावण वा देव अवतारहरूको विरोधी ! (दक्षिण एसियामा)
भाँच्दै–टुक्र्याउँदै–तोड्दै अजेय यात्रामा लम्किरहेछु
म लुसिफर ।
म सानो मान्छे !
तिम्रो पाइलामुनिको मान्छे ?
अर्थात् म भुइँमान्छे !
के मेरो कुनै आकार छैन ?
के मेरो सामर्थ्यमा हिँड्न पाउन्नँ र ?
कि मलाई मेरो लागि स्व–निर्णय गर्ने छुट छैन ?
अर्थात् म ‘बेदागी’ हुँ भन्न पाउन्नँ ?
मेरा क्षमता र सामर्थ्य— अर्थात् उज्याला किरणहरूले पोल्छ ?
खबरदार !
मलाई ‘म’ बन्न दिनुहोस्,
म सिउँडी, लुसिफर र भुइँमान्छे हुँ ।