म को हुँ ?
म त्यही झुल्किएको घाम हुँ
जसले सधैँ तिम्रो झ्यालका पर्दाहरू उघारिदिन्छ
तर तिमीले सधैँ मलाई ‘भान्साको धूवाँ’ मात्रै देख्यौ ।
म त्यही माटोको सुगन्ध हुँ
जसले तिम्रो कुर्सीको जग थामेको छ
तर तिमीले सधैँ मलाई ‘पैतालाको धुलो’ मात्रै सम्झ्यौ ।
हे नयाँ शासकहरू
तिमीहरूले कसम खाँदै गर्दा सिंहदरबारका भित्ताहरू मुस्कुराएका होइनन्
ती त अघिल्ला झुठहरूको प्रतिध्वनिले थर्किएका हुन् ।
याद राख
यो पटक तिम्रो विजयको उत्सवमा बज्ने शङ्खध्वनि होइन
मेरो रित्तो गाग्रीले ढुङ्गामा ठक्कर खाँदा निस्किएको आवाजमा ब्युँझनुपर्नेछ ।
तिमी भने अझै सत्ताको भागबण्डाको ‘अङ्कगणित’ मा हराइरहेका छौ ?
मलाई अब आश्वासनको गुलियो चास्नी होइन
पौरखले भिजेको रोटीको स्वाद चाहिएको छ ।
मलाई तिम्रो भाषणको ‘सगरमाथा’ होइन
मेरो घरको चुल्होमा बल्ने ‘शान्त ज्वाला’ चाहिएको छ ।
सावधान !
म सहनशीलताको पर्याय मात्र होइन
म त कालीको त्यो संहारक रूप पनि हुँ
जसले अन्यायको वेदीमा आफ्नै रगतको बलि चढाउन सक्छ ।
यदि तिम्रा कलमहरूले भोका पेटहरूको भोक मेटाउन सकेनन् भने
यदि तिम्रा पाइलाहरूले दूरदराजका गाउँका धुलाम्मे बाटाहरू कुल्चिएनन् भने
बुझिराख
इतिहासको यो कठघरामा तिमीलाई उभ्याउने पहिलो हात मेरै हुनेछ ।
मेरो सिउँदोको सिन्दूरले मात्र होइन
मेरो आँखाको विद्रोहले अब यो देशको भविष्य लेख्नेछ ।
नयाँ सरकार !
तिमी सत्ताको सुगन्धमा नमात्तिएर
एकपटक सडकमा निस्किएको यो ‘नारी हुङ्कार’ लाई सुन ।
किनकि
जबसम्म एउटी आमा निर्धक्क भएर निदाउँदिनन्
तबसम्म तिम्रो ‘नयाँ युग’ को घाम केवल एउटा सुन्दर भ्रम मात्र रहनेछ ।