पाइताला,
जसमा धुलो र काँडाहरू मिसिएर
परिश्रम र पसिना थपिएर,
कोरेको थियो मानिसले बाटो ।
जुन बाटोमा दुःख थियो, र दिशा पनि ।
थकाइले झम्किँदा सोच्थेँ
यी हड्डी र मासुमा
कति कथा बसेका होलान् इतिहासका ?
आमाको गर्भदेखि अहिलेसम्म
कति पटक म
ठोकिने मान्छे बनेँ होला ?
हातमा बचेका रेखाहरू जस्तै छन्
विभाजनका नक्सा ।
धेरै पटक म आफैँभित्र फुटेँ
कहिले वर्गमा, कहिले धर्ममा
कहिले आफ्नो मनकै नसोचिएको छेउमा ।
तर हृदय भने थाक्दैन
अझै खोज्दै छ एउटा मान्छे
जो मान्छे हुन नडराओस्
जो हारेको शरीरमा पनि
एउटा सुन्दर आत्मा देखोस् ।
खुट्टाले हिँड्ने बाटो
र शरीरले बोकेको पीडा
दुवै मेरो कविता बनेका छन्
किनभने म अझै बाँच्न चाहन्छु
विभाजन होइन
मिलनको अर्थ लेख्न ।