वाणी नरोक नासिन्छु बोल्न द्यौ ओठ खोल्न द्यौ
नरोक गति रोकिन्छ चल्न द्यौ पद चाल्न द्यौ !!
सङ्कीर्णबाट विस्तीर्ण कौशिकी फैलिएसरि !
म फैलिन कहाँ सक्छु बाख्रा गोठ सफा गरी !!
शिक्षाको भोक मर्दैन चाहे गरीब होस् धनी !
मेरो बाटो म खन्दैछु खोज्दै सङ्कल्पको ध्वनि !
पराले घर दे मुक्ति गोठाले मित्र हो सुन !
भाडा माझ्छु लुगा धुन्छु पढ्ने बाटो खुलाउन !!
पोखरीको हिलो भित्र फुल्छन् कमलका दल !
त्यसै गरी म फुल्ने छु प्रतिज्ञा गर्छु अब्बल !!
ए आमा म हिँडे पढ्ने बाटो खोजेर फर्कुंला !
पढ्ने चाँजो मिलाएर फर्किएर म आउँला !!
ईच्छा शक्ति जहाँ हुन्छ मिल्छ विकल्पको पथ
ईच्छाबाटै त चल्ने हो सिङ्गो जीवनको रथ
अँध्यारोभित्र खोज्ने हो सुनौलो दिनको कथा !
उज्यालो भित्र पाइन्न मान्छेका मनका व्यथा !!
सोच्यो नोकर भै बस्छु तर बन्दिनँ नोकर !
साधना गर्छु वाणीको सिक्दै सादर अक्षर !!
पिएर आँसुका घुट्का पियो सङ्गीतको लय !
आँधी तुफानमा हाँस्दै फेर्यो जीवनको वय !!
कुत्ताको भागको रोटी जांघेभित्र लुकाउँदै !
मौका छोपेर खान्थ्यो ऊ डराई थर्थराउँदै !!
भोकमा रिसमा आँखा देखिन्न भन्दछन् सबै !
दूध चोरेर खाएको गर्वले भन्छ ऊ अझै !!
कस्तो सत्य बकेको हो चाहदैन लुकाउँन !
अर्थ अनर्थ जे हुन्छ खोज्दैन बन्न सज्जन !!
यही इमानले बाँच्यो नाच्यो आफ्नै इमानमा !
विश्वास कत्ति गर्दैन पाखण्डी अभिमानमा !!
सधैँ इमानले बाँच्यो दुःखमा आत्तिएन ऊ !
होचो बढ्यो भने मात्छ भन्दछन् मात्तिएन ऊ !!
सकार्यो छोटु रे नाम नमाने मनले पनि !
उज्यालो दिन कल्पेर बस्थ्यो औँला गनी गनी !!
हारलाई पछारेर जित्ने सन्जीव को प्रण !
हारमा जिन्दगी देख्ने धन्य सन्जीव चेतना !!
आफ्नै जीवन हो उर्जा छोटु पुस्तक लेखियो !
मित्र सन्जीवको सिङ्गो यात्रा जीवन देखियो !!
गरी सङ्घर्ष बाँच्नेहो सङ्घर्ष भित्र जीवन !
बिना सङ्घर्षले मान्छे सक्दै सक्दैन खारिन !!
रोज्यो सङ्घर्षको बाटो चुम्नका निम्ति टाकुरा !
चाल्यो दिमागको खेल पूर्वार्धतिर पाखुरा !!
तिम्रो सङ्कल्पका सामु झुक्यो हिमाल पग्लियो !
तिम्रो साहसका सामु फलामे बार हल्लियो !!
खुले जीवनका ढोका खुलेझै रविको छवि !
छोटुको लालिमा गान गाउँदै बस्छ यो कवि !!