म आगो हुँ
राप, ताप र अडिग सङ्कल्पबाट बनेको ।
जहाँ विलम्ब पराजय हो
गति स्वयं अस्त्र हो ।
म बोल्दा शब्दहरू आगो बनेर उठ्छन्
आराममा थन्किएका विचारहरू
सुविधाजनक हैसियत जोगाउन तर्क खोज्दै भाग्छन् ।
म माटोबाट उठेको हुँ
तर अब माटोले मेरो सीमा तय गर्दैन
समुद्र मेरो मैदान हो
जहाँ छाल अभ्यास र शक्ति हो
डर होइन, गहिराइ बाधा होइन
चुनौती हो ।
अब मानिस, किनारामा उभिएर इतिहास हेर्दैन
हामफाल्छ ।
म आगो हुँ
सन्तुलनको गीत होइन
गति बनाउने साहित्य ।
लेखन अब शान्त आश्रय होइन
अग्रपङ्क्तिको अस्त्र हो ।
कविता सुन्दर भएर होइन
शक्तिशाली भएर बाँच्छ ।
भविष्य तातो छ, काँचो पनि छ
जो यो ताप सहन सक्दैन, पग्लन्छ ।
विकास अब कल्पनाको पछि दौड्दैन
कल्पनासँगै दौडिन्छ ।
कल्पना थुन्नेहरूलाई समयले आफैँ जलाउँछ ।
म आगो हुँ
यसकारण प्रतीक्षा गर्दिनँ, दिशा दिन्छु ।
सभ्यता ढुङ्गाबाट होइन
ऊर्जाबाट उठ्छ ।
साहित्य स्मृतिको सङ्ग्रह होइन
भविष्यको घोषणा हो ।
यहाँ सम्झौता छैन, शिष्टाचार छैन
छ त केवल ऐतिहासिक स्पष्टता !
म आगो हुँ
व्याख्या गर्ने कुरा होइन
अनुभूतिको मार्ग ।
भोलि यही तापमा पुरानो संसार ढल्नेछ
यही रापमा नयाँ संसार उभिनेछ ।