सिंहदरबार उज्यालो छ, तर देश अन्धकारमै जल्छ
जनताको रगत बेचेर सत्ता महलभित्रै फल्छ ।
भोकले चिच्याएको सत्य यहाँ गोलीझैँ दबाइन्छ
नेपाल आमाको आँसुमा नेताको उत्सव सजाइन्छ ।
सडकका भित्ताभरि विकासका नारा टाँसिएका छन्
तर गाउँका चुल्हाभित्र धुवाँ पनि मर्न थालेका छन् ।
किसानका च्यातिएका हातले देशको भविष्य रोप्छन्
उनीहरूकै छोराछोरी भोकसँगै सपनाहरू बोक्छन् ।
संसदभित्र शब्दहरू ताली बनेर बजिरहन्छन्
तर जनताका घाउहरू चुपचाप रगत बगाइरहन्छन् ।
सिंहासनको स्वादले कति अनुहार फेरिएका छन्
हिजो क्रान्ति बोल्ने ओठ आज सत्तामा बेचिएका छन् ।
युवा सपनाहरू विमानस्थलमै बिदा भइरहेछन्
आमाका आँखाभित्र प्रतीक्षाका बादल जमिरहेछन् ।
देशको माटोले आफ्नै सन्तान रोक्न नसक्दा
नेपाल आमाको मुटु दिनदिनै चर्किरहेछ भित्रभित्रै रुँदा ।
न्याय यहाँ पैसाको अगाडि घुँडा टेकेर बस्छ
गरिबको सत्य अदालतको ढोकाबाहिरै मर्छ ।
शहीदको रगतले रङ्गिएको यो माटो कराइरहेछ
स्वार्थी हातभित्र देशको आत्मा जलिरहेछ ।
तर याद राख
सधैँभरि अन्धकारले बिहानलाई जित्न सक्दैन ।
जब जनताको मौनता आँधी बनेर उठ्नेछ
त्यो दिन सिंहदरबारभन्दा ठूलो आवाज सडकले दिनेछ ।
त्यसपछि न सत्ता रहनेछ, न झुटका भाषणहरू
देश चिनिनेछ किसानका मुस्कान र युवाका सपनाहरू ।
नेपाल आमाको आँसु एकदिन अवश्य सुक्नेछ
र यही माटो फेरि जनताकै गीतमा फुल्नेछ ।