प्रियतम !
तिम्रो विलासी कक्षको कुनै निष्प्राण कुनामा
मैले सुम्पिएको सुतीको बुट्टे रुमाल
बेकामे वस्तुझैँ उपेक्षित फालिएको खबरले
मेरो संवेदनाको जग हल्लिएको छ ।
त्यो केवल कपासको रेसा थिएन
मेरा औँलाहरूले बुनेको घोषणापत्र थियो
जहाँ साक्षी बसेका थिए मेरा हरेक टाँकाहरू
तिम्रो र मेरो सामीप्यताको ।
यदि त्यो रुमाल
धर्तीको छाती चिरेर अन्न फलाउने किसानको हातमा हुन्थ्यो भने
पवित्र साक्षात्कार गर्थ्यो उसको पसिनासँग
र शीतल छहारी बन्थ्यो सिर्जनाको कठिन घडीमा ।
फलाम कारखानाको भट्टीमा रगत पगाल्ने मजदुरले पाएको भए
उसले आफ्नो पौरखी हातको मोसो पुछ्दै
नयाँ भूगोलको खाका कोर्ने थियो त्यही रुमालमा ।
बजारको चिसो पेटीमा खोकिरहेका बिर्खे दाइहरू
जसको अस्तित्व नै राज्यको आँखामा अदृश्य छ
तिनले पाएका भए एउटा अन्तिम सहारा मान्थे त्यसलाई ।
पुँजीको यो धुवाँधुलोले निस्सासिएको सडकमा
आफ्नो पहिचान खोज्दै हिँड्ने कुनै माटोको यात्रीले
प्रतिरोधको ढाल बनाउँथ्यो चैतको उन्मत्त हुरीमा ।
वर्षौँदेखि पितृसत्ताको चुल्होको अँध्यारोमा
आफ्नो परिचय डढाइरहेका ती काइली दिदीहरूका लागि
केवल अनुहार पुछ्ने टालो मात्र हुने थिएन त्यो रुमाल
अस्तित्वको उज्यालो ऐना र मुक्तिको अविराम प्रयत्न हुन सक्थ्यो ।
घाँसको भारीसँगै जीवनको रङ्ग साट्ने ती अन्तरीहरूले
कचियाले काटेको रगतपच्छे घाउमा त्यसलाई बेर्दा
क्रान्तिकारी ब्यान्डेज बनेर रगत थाम्ने थियो त्यसले ।
तर बिडम्बना प्रिय !
केवल विनिमयको अङ्कगणित मात्र पढिरहे तिम्रा आँखाले
कहिल्यै बुझेनन् त्यसको महत्त्व र मूल्य ।
श्रमको गन्ध नआउने तिम्रा सुकुमार र संवेदनाहीन हातहरूका लागि
अर्थहीन अवशेष बन्यो त्यो रुमाल
तर श्रमजीवीका लागि भने
जीवनको एउटा सिङ्गो महाकाव्य बन्न सक्थ्यो ।