सेताम्य हिउँभित्र
हिउँजस्तै चिसा रहरहरू घोल्दै
चिल्लो सडकमा
सपनाका पखेटाहरू बिछ्याएर
रङ्गीन बत्तीहरूको धिपधिपसँगै
ऊ हराइरहेछ परदेशतिर ।
सादा कल्पनाहरूको साधक ऊ
थन्क्याएर श्यामश्वेत आवरणलाई
झिकेर मनको पोल्टाबाट
निलो, रातो, हरियो, बैजनी रङहरू
कोरा क्यानभासमा
आफ्नै रङ्गीन आकृति कोरेर
आफैँलाई लुकाइरहेछ ।
उडान भर्ने बेलाको
सम्बन्धको कसिलो लगेज
थन्कायो कतै वा बिर्सियो ?
अतीतका ती नरम बाचाहरू
कङ्क्रिटको कठोर बस्तीभित्र
लुकायो कतै वा हरायो ?
बेचैनीका रातहरूले झस्काउँदा
उसको अनुपस्थितिले ओझेल परेका प्रियसीका सपनाहरू
निस्तब्धताको सङ्घारमा ओसिला बनेर
उसको आगमन कुरिरहेछन् ।
सबै चिज बिर्सिएर परदेशिएको ऊ
फर्किएला भन्ने के ठेगान ?
अनिश्चितताको हुलभित्र
फेरि एउटा कोरा सपना उसै गरी मिसिँदै ।
छैन उसको अनुमति
मानिस हराएको सूचना प्रकाशित गर्न
सुटुक्क हराउने खबर सुनाएरै
हराएको मान्छे ऊ
आफ्नै रहरले हराइरहेछ
सायद कतै
व्यस्तताको फुर्सदिलो भुमरीभित्र… ।