हल्लाहरू थाकेर विश्राममा ढल्किएका छन्
नाराहरू आफ्नै प्रतिध्वनिमा विलीन
रङ्गिएका पर्खालहरू अब
समयका निस्तब्ध साक्षी मात्र ।
कोलाहल थामिएपछि मात्रै
फक्रिन्छ आत्माको सुमधुर स्वर
भीडबाट अलग्गै मनको भित्री आँगनमा
विवेकको दीप बिस्तारै प्रज्वलित हुन्छ ।
न बाजा, न ताली
न उन्माद, न उक्साहट
केवल आत्मासँगको निस्तब्ध संवाद
मनको तराजुमा तौलिँदै देशको भोलि ।
निस्तब्धता डरको छाया होइन
यो त स्वतन्त्रताको उज्यालो उत्सव हो
जहाँ हरेक नागरिक आफ्नो निर्णयमा
भविष्यको रेखा कोर्छ ।
एउटा मत सानो जस्तो देखिने
तर इतिहास मोड्ने शक्ति बोकेको
शान्त समय नदीमा तरङ्ग फैलाउने
जीवित डुङ्गा ।
निस्तब्ध अवधि केवल मौनता होइन
यो लोकतन्त्रको ध्यान हो
आशाको प्रार्थना, उत्तरदायित्वको उच्चतम क्षण ।
यही निस्तब्ध उज्यालोमा खुल्छ
अन्तरात्माको ढोका
र मतपत्रमा अङ्कित हुन्छ
शान्ति, न्याय र समृद्धिको साझा सपना ।
त्यसैले सुनौँ निस्तब्धताको आवाज
जो भीडभन्दा गहिरो, नाराभन्दा सत्य
इतिहासभन्दा दीर्घ
किनकि जब जनता निस्तब्ध हुन्छन्
त्यही क्षण लोकतन्त्र बोल्न थाल्छ ।