आजकल
मानिसहरू अनुहार लिएर हिँड्दैनन्
प्रोफाइल फोटो लिएर हिँड्छन् ।
ऐना पनि अन्योलमा छ
उसले सत्य देखाओस् कि
फिल्टरले प्रमाणित गरेको अनुहार ?
सहरको बीचमा उभिएको पुरानो घडी
समयको होइन
सेल्फीहरूको साक्षी बनेको छ ।
उसको काँटा रोकिएको छ
तर मुस्कानहरू नियमित अपडेट भइरहेका छन् ।
एउटा नेता मञ्चमा उभिएर भनिरहेका थिए
"देश उडिरहेको छ ।"
मैले आकाश हेरेँ ।
उडिरहेको केही थियो भने
पोस्टरहरू थिए
जसलाई हावाले समेत
विश्वास गरेको देखिएन ।
कार्यालयको ढोकामा
ठूलो अक्षरमा लेखिएको थियो
"जनताको सेवा ।"
भित्र छिरेँ ।
त्यो वाक्य आफैँ
एउटा फाराम भरेर
लाइनको अन्तिम छेउमा उभिएको रहेछ ।
विद्यालयले सिकायो
सत्य बोल्नू ।
बजारले सिकायो
सत्य सजाउनू
समाजले सिकायो
बिक्ने सत्य नै सत्य हो ।
नबिक्ने सत्य
गोदाममा थन्किएको नैतिकता जस्तै हो
जसको म्याद सकिन्छ
तर घोषणा कहिल्यै हुँदैन ।
अब नागरिकता पनि
जेबमा बस्दैन ।
ऊ सर्भरमा बस्छ ।
मानिस हराए पनि
उसको नम्बर सुरक्षित रहन्छ ।
युग यति आधुनिक भएको छ कि
मानिसको अस्तित्वभन्दा
उसको डाटा बढी विश्वसनीय मानिन्छ ।
देश उस्तै छ ।
नक्सा उस्तै छ ।
राष्ट्रगान उस्तै छ ।
फरक यत्ति हो
पहिले सपना बेच्नेहरू थिए
अहिले सपनाको विज्ञापन बेच्नेहरू छन् ।
पहिले आशा बाँडिन्थ्यो
अहिले प्रचार गरिन्छ ।
पहिले जनताको मन जितिन्थ्यो
अहिले तथ्याङ्क र पहुँच गनिन्छ ।
म हाँसेँ ।
देशले सोध्यो
"किन हाँसेको ?"
मैले भनेँ
"किनकि रोएको भए
त्यो व्यक्तिगत समस्या मानिन्थ्यो ।
हाँसेँ भने
कम्तीमा तथ्याङ्कले त भन्छ
देशमा खुसी अझै बाँकी छ ।"