मृत्यु
जुन जन्मसँगै हाम्रो नाममा लेखिएको छ
जुन प्रत्येक सासको छायाँझैँ
हामीसँगै हिँडिरहेको सत्य हो ।
डर त त्यहीँ जन्मिन्छ
जहाँ अज्ञानले प्रश्न उठाउँछ
जहाँ हामी जीवनलाई
आफ्नो कब्जामा राख्न खोज्छौँ ।
मृत्यु त शत्रु होइन
न त क्रूर सजाय
ऊ त समयको मौन दस्तखत हो
जसले कथा पूरा भएको सङ्केत गर्छ ।
हामी बाँचुञ्जेल
थुप्रै मृत्यु मरिसकेका हुन्छौँ
अधुरा सपना, टुटेका विश्वास
छुटेका मान्छे, हराएका आफूहरू ।
त्यसैले अन्तिम मृत्यु
किन यति डरलाग्दो ठानिन्छ ?
जब यो त केवल
एक विश्राम हो, लामो यात्रापछि ।
डर त मृत्युको होइन
डर त अधुरोपनको हो
नबोलिएका शब्दहरूको
नअँगालिएका मायाहरूको ।
यदि हामी हरेक दिन
साँचो भएर बाँच्यौँ भने
मृत्यु आउँदा
लज्जा लिएर होइन, शान्ति लिएर आउँछ ।
मृत्यु त समान छ
राजा र रङ्क, धनी र गरिब
सबैलाई एउटै मौनमा
समेट्ने अन्तिम न्याय ।
उसले सोध्दैन
तिमी कति ठुलो भयौ भनेर
ऊ केवल हेर्छ
तिमी कति साँचो थियौ भनेर ।
मृत्युसँग डराउने होइन,
उसलाई सम्झिने हो
यसैले त जीवन अमूल्य छ
यसैले त प्रत्येक क्षण पवित्र छ ।
जब मृत्यु बुझिन्छ
जीवन गहिरो हुन्छ
र जब जीवन बुझिन्छ
मृत्यु डर होइन
मात्र अर्को सत्य बन्छ ।