मेरो देश राति मस्त सुत्छ
तर, छिमेकी सुत्दैन
अलिकति सीमा सार्छ
र भनिदिन्छ
मेरो साँध यहाँसम्म हो ।
नम्र भएर मैले भनेँ
“यसो नगर, सीमा नसार”
छिमेकीले मानेन
फेरि साँध सार्यो
र, आक्रोशले मलाई सोध्यो
“सीमानामा किन आएको ?”
मलाई विद्रोह ओकल्न मन छ
सीमा दशगजा कटाउन मन छ
र, साविककै ठाउँमा पुर्याउन
रहर पनि छ
तर के गर्नु,
छिमेकीले नाकाबन्दी गर्छ ।
हिजो महेशपुर गएँ
भान्साखोला पनि तरेँ
टनकपुरतिर लम्किँदै गर्दा
र, चाँदनी–दोधारा नपुग्दै
छिमेकीले मलाई सोध्यो
“तेरो राष्ट्रगान पढेको छस् ?”
म झस्किएँ !
सीमामा उभिएर राष्ट्रगान सम्झिएँ
छिमेकीले मात्रै साँध सारेको होइन रहेछ
राष्ट्रको ढुकढुकी र गमेँ राष्ट्रभावलाई
मेची–महाकाली भनेर
मैले नै सीमा खुम्च्याएको रहेछु ।
एउटा छिमेकी सम्ममा छ
रातारात सर्छ
अर्को छिमेकी पहाडतिर छ
त्यतैबाट थिच्छ
मेरो देशको मानचित्र
आफैँ मेची–महाकाली भन्छ ।
म सुते पनि
मेरो छिमेकी सुत्दैन
उहिल्यैदेखि र उसैगरी
अँध्यारोमै सीमा सार्छ
र, उल्टै मलाई प्रश्न गर्छ
“तैँले बुझिस्… ?
मेरो साँध यहाँसम्म पर्छ ।”