पर—हात फैलाउँदै
चुपचाप उभिएका नीला पहाड
बादलको समुद्र पछाडि
शिर झुकाई साक्षी बसेका
सेता चुचुराहरू ।
दिन तताएर थाकेको घाम
सरसामान स्याहार्दै
डाँडापारि ओर्लने तयारीमा छ ।
घर पुग्ने आतुरीमा सायद
छचल्किएर पोखिएको छ
अलिकति सुन्तला रङ
क्षितिजको धमिलो रुमालमाथि ।
दिनभरका कोलाहल
अहिले केही मत्थर छन् ।
सायद त्यसैले
चियो गर्न निस्किएका छन्
मनका आवाजहरू
गाडी, भिड र गन्थनहरूबाट टाढा
यो शान्त समयमा
जिद्दी यादका लस्कर छन्,
अनि म ।
बुकमार्कमा अड्किएको
पढेर सिध्याउन नसकेको
यो अपुरो किताब
अहिले पनि ओल्टाउँदै–पल्टाउँदै छु ।
अक्षरहरूबाट चिप्लिएर आँखा
कपभित्रको तातो चियामा
डुबुल्की मार्छन् ।
अनि म
साना घुट्काहरूमा रमाउँदै
स्मृतिहरू पिइरहन्छु ।
बिनाबिथोली मन छुँदै बगेका
साँझका शीतल झोक्का
अनि हावासँग झुम्दै गरेका
चञ्चले पातहरू ।
बन्द आँखाले पनि देख्दैछु
रुखको हाँगोकी चरी ।
यो नितान्त मेरो
समयको एक टुक्रा
कसैसँग बाँड्न चाहन्न ।
किनकि यही क्षण
म टुक्राटुक्रा आफ्ना अस्तित्वहरू
जोडिरहेछु
जीवनको अर्थ खोज्दै
छुटेका अनगिन्ती शिराहरू
खोजिरहेछु ।
सँगै उभिएको मेरो वर्तमान
निर्निमेष मलाई हेरिरहेछ ।
अहिले केवल दर्शक बनेको ऊ
तटस्थ उभिएको छ ।
अनि
ऊदेखि लापरवाह म
पुराना दिनहरूसँग लुटपुटिँदै
अपुरो किताबका आडमा
धुमिल हुँदै गरेका
सम्झनाहरू पढिरहेछु ।